Indonesie: zon, zee, strand en Bintang Radler Lemon.

Indonesie, onze volgende bestemming is een archipelago van 17.508 eilanden. Maak maar wat tijd vrij want als je alle eilanden wilt bezoeken heb je meer als 47 jaar nodig, zelfs al kies je alleen voor degene die permanent bewoond zijn door de meer dan 255 miljoen inwoners, dan nog duurt het meer dan 2,5 jaar. Wij houden het op 1 maandje en 6 eilanden.

We vliegen met AirAsia naar Bandung op het eiland Java. Kleine luchtvaartmaatschappijen hebben vaak een limiet aan check-in bagage, maar bij AirAsia kan je extra kilo’s bijboeken. Na de korte verblijven in Maleisie en Singapore hebben we weinig voorbereidingswerk gedaan voor ons volgende land en dat viel op toen we aan de luchthaven aankwamen. Nadat we met de trap uit het vliegtuig werden gehaald en we over de tarmac richting terminal lopen, komen we rechtstreeks aan een balie waar we ons visum moesten aanvragen. “Dat is dan 35 USD”. Oh shit, is dit dan weer een land waar je voor moet betalen? Even vriendelijk vragen of Belgie geen gratis visum krijgt? Maar de official blijft erbij 35 dollar en dus hoesten we maar 70 USD op voor 2 visums van 1 maand (Wat later ook correct bleek te zijn).
We wisten dat ons hotel op zo’n 2 km van de luchthaven ligt, maar toen we vroegen achter een bus werden we al snel doorverwezen naar de taxi’s. Bussen, die waren er niet. Hoelang de rit was? Dat kon wel een half uur zijn. We bespreken onze opties en zoeken ondertussen naar een werkende geldautomaat. Na veel moeite vinden we eentje en krijgen we 500 000 rupiah te pakken. Te voet zetten we koers naar ons hotel. Een vriendelijke taxi-chauffeur, van wie we net een rit hadden afgeslagen, gaf ons de directies voor ons hotel.

Oei, een kruispunt met 5 straten, geen straatnamen en dus ook geen idee waar we naartoe moeten. Even vragen aan de security man van een bank?  Toen bleek dat hij geen letter Engels sprak, kregen we op zijn beste Indonesisch de juiste straat en de verdere directies aangewezen. En het grappig was dat we hem nog echt verstonden ook. Omdat Nederland een grote rol heeft gespeeld in het verleden van Indonesie zijn verschillende woorden overgenomen uit de Nederlandse taal.
Een straat oversteken is geen lachertje. Wij zijn toch al heel wat gewoon, waaronder Vietnam’s Hanoi en Ho Chi Minh. Maar dat is niets in vergelijking met Indonesie. Hier moet je letterlijke de gaatjes vullen, maar je mag er zelf geen maken. Dat betekent dus dat je van zodra je een mogelijkheid ziet, je kan beginnen oversteken, maar per rijvak moet je opnieuw kijken en eventueel stoppen totdat je dat volgende gaatje hebt gevonden. Ze gaan niet voor je aan de kant en zullen ook niet stoppen. Regelmatig sta je dus op het midden van de weg stil met aan twee kanten auto’s die voorbij knallen.

We zitten voor een mooie prijs op een leuke kamer in een businesshotel. De kamer is groot, de bedden superzacht, de tv-kanalen uitgebreid. Als we de tv opzetten, krijgen we onmiddelijk een verslag van de vliegtuigcrash in Duitsland (die maar enkele uren ervoor is gebeurd). Toch even schrikken als je net van een vliegtuig afstapt.
Via de receptie van ons hotel boeken we een auto met bestuurder. Voor 300 000 Rupiah krijgen we hem voor 12 uur tot onze beschikking. We rijden eerst richting de Tangkuban Perahu vulkaan, hier lopen we wat rond, en nemen foto’s. Je kan een wandeling doen naar de nog enige actieve vulkaan, maar overal op het internet lezen we dat je een verplichte gids moet nemen. Hier lopen dan nog 3 verkopers achteraan die je op het einde van de rit vanalles aansmeren, iets wat ons bekend in de oren klinkt van Sapa.We proberen van boven te vertrekken maar omdat we de weg niet direct vinden, hij vertrekt vanop de motorparking, worden we al snel omsingeld door gidsen en verkopers. En dus springen we maar in de auto en vragen aan de chauffeur om ons beneden aan de route af te droppen, daar lopen we rechtstreeks de weg op.

Van onderaan de berg lopen we de wandelroute op, en terwijl ik iedereen straal negeer en in serieuze pas doorloop, krijgt Bart bij iedere stap te horen “Where are you going?”, “I’m following her” was zijn antwoord en hij probeerde mij bij te houden. Toen de locals doorhadden dat we richting de vulkaan liepen, begonnen ze ons terug te roepen, maar we lopen gewoon door en doen alsof ze we niet horen.  Eens we uit het zicht waren, kwamen we nog enkele gidsen tegen, maar niemand die iets zei. We lopen doorheen een eerste checkpoint waar ze ons alleen vroegen vanwaar we waren en lopen verder tot aan de vulkaan. We beklimmen een trap naar een outlook en kunnen vandaar enkele kiekjes nemen. We wagen het niet om op de vulkaan te lopen want er staat wel degelijk een checkpoint beneden die naar alle waarschijnlijkheid controleert of je een gids hebt. En dus draaien we maar terug.
We hadden allerlei excuses klaar voor het geval we tegen worden gehouden. ‘We willen alleen een wandeling doorheen het woud maken” of “De man van de infostand zei dat we mochten lopen totaan de checkpoint” (Wat hij ook echt gezegd had). Maar toen we terugkwamen was er niemand meer die zich nog de moeite nam om er iets van te zeggen. We vermoeden dat het voornamelijk de verkopers zijn die je proberen terug te roepen. Zij zien heel wat geld verdwijnen bij iederen toerist die niets koopt. Na de vulkaan lopen we nog even binnen op de floating market waar we lunchen en de aangrenzende fashion outlet bezoeken en dan zetten we koers naar huis.

Dat deze plek geen grote toeristische trekpleister is voor Westerlingen werd ons al snel duidelijk toen we in de hele 4 dagen geen enkele blanke persoon hadden ontmoet. Pas op de luchthaven zagen we terug enkele Westerlingen.
Het is een stralende dag en opnieuw mogen we twee km wandelen tot aan de luchthaven. Drijfnat van het zweet komen we aan. Bandung is een kleine luchthaven, aan de ingang staat de bagage scanner. Daarop volgend vind je enkele balies waar je moet inchecken en dan is er een kleine wachtzaal beneden en een iets grotere boven. Na het inchecken en opfrissen vinden we boven nog enkele lege stoelen in de vertrekhal waar we ons in neerplanten.  

Langs ons komt een gezin met 2 kindjes zitten. De 13 maanden oude baby lacht als hij me ziet en zijn grijpgrage handjes komen mijn richting uit. En zo geraak ik aan de praat met de moeder. Zij is Indonesische, getrouwd met een Nederlander en ze wonen op Bali. Ze zitten ook op dezelfde vlucht als ons. En omdat onze en verschillende andere vluchten vertraagd zijn is er dus veel tijd te doden en krijg ik heel wat goede raad over de bezienswaardigheden van Bali.  
Als opeens haar man terugkomt van het roken en ons vraagt waar onze vlucht naartoe is, komen de haren toch even recht overeind. Op het noticeboard staat namelijk dat onze vlucht al is vertrokken. Gelukkig blijkt dit niet het geval.

Met anderhalf uur vertraging en in een grote storm vertrekken we richting Bali. We moeten lopen vanuit de terminal naar het vliegtuig, we krijgen een paraplu maar tegen zo’n stortbui heeft dat weinig nut. Het is een kleine startbaan en aanloop nemen zit er niet in. We staan klaar op de tarmac waar een dikke laag water op staat, de regen klettert tegen het vliegtuig, de bliksemschichten vliegen rondom ons en de wielen gaan van niets naar full speed vooruit. Het voelt alsof je langs Vettel op de F1 track zit. En weg zijn we! In het pikkedonker met 3 bliksemschichten per seconde. Net op tijd die wielen van de grond alvorens de baan stopt.
Dat is nu net wat je niet wilt, opstijgen op een kleine luchthaven met een klein vliegtuig in een grote storm als er enkele dagen geleden een vliegtuigcrash is gebeurd. Maar zoals gewoonlijk geraken we ook hier heelhuids uit. Omdat we ons visum in Bandung al hadden gekregen en we van een nationale vlucht kwamen, moesten we alleen nog onze valiezen ophalen en konden we op zoek gaan naar onze pickup. Gelukkig stond hij er nog en was hij na 2 uur wachten zeer blij om ons te zien.

Maar zijn planning was ondertussen ook helemaal om zeep en dus moesten wij mee naar de Internationale luchthaven waar hij nog een Nederlandse backpacker moest ophalen die van Australie kwam. Gelukkig was ook haar vlucht vertraagd. Daarna werden we allemaal gedropt in Gong Corner Homestay, maar de kamer is niet wat we geboekt hadden. En zo komen we erachter dat er 2 van deze homestays zijn. Een mooie op de hoofdweg en een schamele in een van de zijwegen. Onze kamer zag er al 6 maanden niet meer gebruikt uit en bij binnenkomst worden we begroet door een gigantische kakkerlak boven op het toilet. We lopen even de mooiere versie van ons hostel binnen en krijgen daar te horen dat alles volzet was, dan slapen we maar 1 nacht in onze kakkerlak geinfesteerde kamer en verhuizen de dag nadien naar Surfaris Inn, we krijgen hier een bungalow recht aan het zwembad. Iets duurder en zonder ontbijt, maar zijn geld zeker waard. Kuta is the place to be voor zon, zee, strand en het uitgaansleven.
We verkennen de stad, het strand en de zee. Ondervinden dat Indonesie het lekkerste bier heeft van Azie, Bintang Radler Lemon, en dat niet alle locals even vriendelijk en eerlijk zijn.

Omdat Bart zoveel USD overheeft en hij stilaan zijn trip moet opgeven wegens onvoldoende geld, besluiten we om wat te wisselen. Terwijl ik een bank de betere optie vind, wilt hij zijn kans wagen bij een van de lokale standjes. Zijn geld dus zijn keuze en we vinden eentje met een rating die beter is als de beurs. We wisselen zo'n 300 dollar naar rupiah. We tellen alles na en houden onze ogen ten alle tijden op ons geld, we lopen dus ook buiten met het idee dat we zeker niet belazerd kunnen zijn. Maar ’s avonds op de kamer komen we erachter dat we toch voor meer dan 1 miljoen rupiah zijn afgezet. Met goocheltrucjes maken ze je makkelijk geld afhandig. Lesje geleerd, vanaf nu alleen nog maar naar officiele instanties voor geld te wisselen.

Onze volgende bestemming is Ubud, het culturele hart van Bali. We bezoeken Monkey Forest en krijgen de raad om alle spullen goed bij te houden. Want hoewel de apen dagelijks meerdere malen gevoerd worden, zetten ze met veel plezier overal hun tanden in. We lopen rond, nemen foto’s en wanneer ik voor 2 seconde mijn water neerzet achter me om een foto te maken, is er een aapje met grijpgrage handjes met mijn fles vandoor.  Ik had nogthans rondgekeken en nergens in de buurt zo’n monstertje gezien. We dollen wat over de fles en als ik wat te kortbij kom besluit de aap om mijn fles te laten voor wat ze is en gaat er vandoor. Jaja, lesje geleerd, vanaf nu hou ik mijn spulletjes mooi bij me.

Gelukkig ben ik niet de enige, ergens hoog in een boom is er eentje naarstig aan het proberen om een gaatje te maken in zijn nieuw speeltje, even later horen we gegil, een aap was erin geslaagd om in een handtas te geraken. De buit: een flesje parfum, ontsmettingsalcohol voor de handen en lipbalsem.
We vinden een vijver waar klein en groot vanuit bomen en vanop rotsen het water induiken. Indrukwekkend om te zien en lekker verfrissend voor hen. Een kleintje van zo’n jaar oud heeft zijn zinnen gezet op onze waterflessen. En hij is niet verlegen, hij kruipt gewoon op ons en gaat zelfs een gevecht aan met Bart. Grappig zijn ze wel!

In de culturele hoofdstad van Bali kan je natuurlijk niet vertrekken zonder een echte Balinese dans te hebben gezien en dus boeken we een ticket voor een optreden nabij het paleis. Het is een mooie en unieke dansperformance die we mogen meemaken. We kregen op voorhand een folder waarin het verhaal uitgelegd staat, maar soms was het toch nog even vissen waar we nu juist zaten in het verhaal.
De volgende dag huren we met behulp van onze hosteleigenaar twee brommers voor de komende 3 dagen. We kopen een map van Bali, gooien de brommers vol en vertrekken richting het noorden.

In Indonesie mag je theoretisch gezien niet op de weg met een brommer zonder een echt motorrijbewijs. Wij hebben, zoals de meeste van de duizenden toeristen die ieder jaar naar Bali komen, alleen een autorijbewijs. Als je wordt tegengehouden, kom je er meestal met een paar euro vanaf. En dus besluiten wij om ieder 50 000 rupiah (net geen 2 euro) bij ons internationaal rijbewijs te steken. Zo kan de corrupte agent zijn zakken vullen en mogen wij hopelijk rustig doorrijden. Nadeel is natuurlijk dat als je een eerlijke agent tegenkomt je het waarschijnlijk mag gaan uitleggen.
Onze eerste stop is Tulamben. Een van Bali’s favoriete duikbestemmingen. We overnachten hier en ik boek voor de volgende dag 2 duiken.

De meeste duikscholen in Thailand hebben Westerlingen in dienst, voornamelijk Australiers en Europeanen. Mijn duikschool in Indonesie heeft lokale duikinstructeurs en die nemen het toch iets minder nauw met de veiligheid en de regels. Gelukkig hebben mijn 20 duiken me genoeg zelfvertrouwen gegeven om zonder schrik het water in te gaan. We zijn met 4 personen en 2 instructeurs. We krijgen geen buddy aangewezen en iedereen zwemt zo’n beetje waar hij zelf wil.
Ook Bart gaat mee het water in met zijn snorkelgerief. We zwemmen over de Coral Garden en worden getrakteerd op kleurrijk koraal en verschillende soorten vissen. Terwijl Bart zich de ogen uitkijkt, duiken wij tot op een diepte van 24m en gaan op zoek naar de vissoorten die in het diepe leven.

Voor onze tweede duik ’s middags gaan we richting het Liberty wrak. We kunnen vanaf het strand met de tank op het water inlopen.  Opnieuw komt Bart mee voor een snorkeltour, maar omdat het wrak vrij diep ligt en hij ons al snel kwijt is, komt hij van een nogal kale of beter gezegd zwarte snorkeltrip terug. Ik daarentegen zie voor de eerste keer in mijn leven de befaamde frogfish (Nederlandse vertaling is mij onbekend en nee het is niet de kikkervis).
In de namiddag springen we samen het water in voor een snorkelsessie, maar er zijn golven komen opzetten en de zichtbaarheid is aardig gedaald. Dan maar het zwembad in.

Voor een kleine meerprijs hadden we een onderwatercamera gehuurd. Op de eerste twee duiken neem ik hem mee onder water, maar al snel kom ik tot de conclusie dat foto's maken onder water heel wat moeilijker is dan boven water. Die vissen zwemmen helaas niet ter plaatse. En ook ikzelf kon maar met moeite ter plekke blijven drijven. Bij de snorkelsessie geef ik hem door aan Bart, maar al snel krijg ik hem terug en moet hij beamen dat onderwaterfotografie moeilijker is dan het eruit ziet.
De volgende dag zetten we al vroeg koers richting de strandbestemming Lovina. Aan een kruispunt stopt er opeens een lokale man voor me op zijn brommer en vraagt me vanwaar we zijn en waar we naartoe gaan. ‘Lovina!’ Laat hem nu net daar een hotel uitbaten. Ik krijg een kaartje toegestopt en hij geeft me mee dat ik maar eens moet binnenspringen. Maar de gehele rit blijft hij maar enkele meters voor ons rijden. Op zich niet slecht want dan wisten wij ook hoe we moesten rijden, maar toen hij opeens zijn pinker opzette, maandde hij ons aan om hetzelfde te doen. We waren al aan zijn hotel en dus maken we het ons gemakkelijk en nemen een kijkje. Een leuke kamer met een echt bad!!! Ontbijt inclusief maar wel wat te laat. Na hard onderhandelen laat hij de prijs zakken en krijgen wij een kamer zonder ontbijt. Lovina heeft zwarte stranden en dus ook donker water. En terwijl ik wel vind dat het zijn charme heeft, vindt Bart het maar niets. Voor hem bestaat een paradijselijke bestemming uit hagelwitte stranden en kristalblauw water. We nemen toch een duik en worden al snel verwelkomt door enkele lokale kinderen die mee het water inspringen. De avond wordt er eentje om te relaxen, Bart met een filmpje op bed en ik met een filmpje in bad. J

's Morgens zetten we koers naar Ubud, we moeten om 11u30 onze brommer binnenbrengen. En terwijl iedereen ons verteld dat de rit van Lovina naar Ubud maar max. 3 uur duurt, vermoeden wij dat dit absoluut niet mogelijk kan zijn. Berekend op onze rit en rijstijl van de voorbije dagen zijn we zeker 5 uur aan het rijden. En dus besluiten we om het zekere voor het onzekere te nemen en om 6 uur ’s ochtends te vertrekken. Maar ’s morgens loopt geen van onze wekkers af en dus komen we veel te laat in actie. We proppen alles in de valies, helmen op en met ontbijt nog in de hand racen we 50 minuten later dan gepland de stad uit. De trip loopt vlot en de stralende zon geeft voldoende warmte. Maar dan komen we aan de vulkaan. De ene haarspeldbocht na de andere en op elk recht stukje had je wel een vrachtwagen die je voorbij moest steken. Ook de zon zat meer en meer verscholen achter de grote berg. En dat maakte de rit verschrikkelijk koud. Maar stoppen en je jas nemen die onderaan in je rugzak gepropt zat, was geen optie. Want dan moest je die 10 vrachtwagens die je net met zoveel moeite had voorbij gestoken, opnieuw voorbij. Dus maar even op de tanden bijten en proberen op te warmen bij iedere 10 seconden zon die je krijgt.
Ondertussen slinkt onze benzine aardig en proberen we om een tankstation te vinden, maar overal lijken we tegen hetzelfde probleem aan te lopen. No fuel! Na een stuk of 10 lege tankstations vinden wij en de 30 andere chauffeurs eentje waar de kraan nog niet is toegedraaid en dus schuiven we aan.

Het laatste stuk van de rit is er eentje van binnenwegen. Links, rechts, rechtdoor, een blik op de map, weer naar links en opnieuw naar links. Een blik op de gps en een local die je de andere kant opstuurt. Terugdraaien dus maar en dat kost tijd! Nog even door de drukke hoofdstraat van Ubud crossen. Maar we halen het!! Om 11u28 arriveren we aan onze brommerleverancier. Juist op tijd, maar wel niet meer volgetankt. Gelukkig stond de naald nog op vol en ook Bart zijn brommer had meer bezine dan toen we hem kregen.
We slapen nog een nachtje in Ubud en vertrekken dan naar ons laatste eiland samen, Lombok. Vanuit Ubud steken we over naar Senggigi. De totale trip zal 8 uur in beslag nemen, waaronder 5 uurtje op de ferry. Aan de pier worden we opgehaald door een minibusje. Wij zijn de enige die naar Senggigi gaan, al de rest reist onmiddelijk door naar de Gili eilanden. En dus worden we even apart genomen, de chauffeur probeert ons te overtuigen om rechtstreeks naar de eilanden te varen. In Senggigi is volgens hem niets te doen. Zijn opzet is waarschijnlijk om ons wat extra geld uit onze zakken te kloppen en dan moet hij niet stoppen in de stad. Een andere backpacker voel zich wat ziek en zij worden aangemaand om in de grote stad te blijven en daar langs te gaan bij het ziekenhuis. Ze worden afgedropt in een of ander hotel en er wordt hun beloofd dat ze de dag erna met hetzelfde ticket kunnen doorreizen naar de eilanden. Iets wat ik ten zeerste betwijfel, want de chauffeurs hebben het namelijk niet voor het zeggen.

Tegen dat we in Senggigi aankwamen waren we allebei ziek, Bart van zijn lunch van de dag ervoor, ik van het brommerritje door de bergen. Bart zijn maagproblemen zijn niet al te erg en met wat extra slaap en enkele maaltijden overslaan geraakt hij er weer bovenop. Ik heb geen goesting om meer dan 1 week te snotteren en dus slik ik maar enkele pillen antibiotica. Not done voor een verkoudheid, maar zo vaak ben ik niet ziek en aangezien je hier in Azie alle medicijnen over de toonbank kunt kopen, zal ik dus niet snel zonder vallenJ.
Ondertussen ben ik ook tot de conclusie gekomen dat ik met de resterende tijd van mijn visum nooit al de rest van Indonesie gezien ga krijgen. En dus neem ik het besluit om samen met Bart terug naar Bangkok te vliegen, zodat we onze trip kunnen afsluiten zoals we hem zijn begonnen. Samen op de Internationale vluchthaven van Bangkok. Als compromis krijg ik dan wel dat Bart zijn vertrek nog een weekje uitstelt en we samen alle 3 de Gili-eilanden gaan bezoeken.

Nadat we genezen zijn, gaan we op zoek naar het Peramakantoor voor een bootticket naar de Gili-eilanden. Wandelend door de straten van Sengiggi wordt onze aandacht opeens getrokken door zacht gejammer, we gaan op zoek en vinden een zwaar toegetakelde hond in de gracht, zijn linkeroog hing uit zijn oogkas en zijn rug of bekken waren gebroken, waarschijnlijk aangereden. We vragen verschillende locals naar de dichtstbijzijnde dierenarts of dierenopvang maar krijgen telkens te horen dat we daarvoor naar Mataram moeten. Een optie die voor ons uitgesloten was en voor de lokale bevolking oninteressant. In Indonesië staan er strenge straffen op drugssmokkel, geen idee wat er op dierenmishandeling staat, maar met pijn in het hart besluiten we om hem te laten liggen.
Met de hond nog in onze gedachten stappen we op de boot richting Gili Air. Het kleinste en rustigste eilandje van de drie. We hebben bij 7SEAS een bungalow gehuurd met open badkamer. Veel is er op het eiland niet te doen. De hoofdactiviteiten zijn watersporten. Snorkelen, duiken, paddleboarden, wakeboarden, of gewoon ploeteren in zee. Je kan natuurlijk ook altijd aan het zwembad van het hotel gaan liggen.

Aangezien ik te verkouden ben om te duiken, proberen we het met de snorkel. Maar ook dat is een niet erg geslaagde combinatie en mijn masker wasemt vrij snel aan. Bart geniet wel van zijn snorkeltripje. Door de jaren heen is er veel van het koraal stukgeslagen bij het dynamietvissen, maar de vissen zijn toch gebleven of teruggekomen. Ik zie verschillende nieuwe soorten die ik tot nu toe nog niet heb gezien. Bart spot ook een zeeslang.
De tweede dag krijgen we ontbijt en daarna springen we in ons snorkelgerief en schuimen we de beste stukjes af. De Gili eilanden staan bekend om hun veelzijdigheid aan dieren en ook schilpadden kan je er regelmatig spotten en dus ben ik de ganse dag op zoek naar een schilpad. Bij onze laatste duik geeft Bart er na 20 minuutjes de brui aan en dus zwemmen we terug richting strand. Opeens trekt er iets mijn aandacht, een rots? Een bewegende rots? Met poten? Snel kop naar boven, snorkel uit de mond en uit volle borst schreeuwde ik “Bart schilpad” , dan duik ik terug onder water. Een groene zeeschilpad was wat van het koraal aan het eten. Voor 20 minuten peddelen we tegen de stroom in. We vinden enkele rotsen om op te staan, maar als de schilpad opeens richting ons zwemt, moeten we toch even de voeten opheffen. Je wil namelijk geen aanvaring hebben met zo’n beest, hun gewicht ligt ergens in de range tussen 65-200 kg.

We lopen naar de top van het eiland voor de zonsondergang en we zijn niet alleen.  We vinden nog twee vrije ligstoelen. De zon zakt en de lichtjes op de andere eilanden gaan aan. Voor ons ligt Gili Meno, erachter ligt Gili Trawangan, daar zien we nog een stukje van, achter de Gili eilanden zie je nog een schim van Bali en links van ons zien we de lichtjes van Lombok. Opeens wordt alles heel donker. Niet alleen ons eiland zit zonder stroom maar ook de andere twee Gili eilanden en Lombok. De generatoren slaan aan en de lichtjes gaan een voor een opnieuw aan.
Overal op het eiland vind je restaurantjes die ’s avonds BBQ aanbieden. Wij gaan eten bij Scallywags, zij hebben bij de BBQ een all-you-can-eat salad buffet. We kiezen voor de monsterrib (30 cm) en de tandoori kip. De kip is lekker totdat ik de rib proef. Daarna smaakte de kip al heel wat minder, de ribbetjes zijn om je vingers bij af te likken. De saladbar is ook heel lekker, maar na een overdosis vlees, blijven we steken op 1 bordje konijnenvoer.

Na 3 nachten vertrekken we met de eilandhopping boot naar Gili Meno. Om half 9 vertrekt de boot en om half 8 kunnen we pas ontbijten, dus is het een hele opgave om op tijd op de boot te geraken. Terwijl Bart ons ontbijt besteld, loop ik naar de receptie voor uit te checken en naar de pier om een bootticket te kopen.
Op Gili Meno gaan we richting Tunai Cottages wanneer er een local op een fiets langs ons komt rijden, hij probeert ons een kamer aan te smeren, maar we wimpelen hem af met de melding dat we al een kamer hebben. Als hij vraagt waar en we zeggen Tunai, lacht hij. Blijkt dat hij de eigenaar is. We volgen hem naar de bungalows. Hier krijgen een redelijke prijs voor een eigen bungalow en mogen er onmiddelijk in. Spullen binnen, klamboe boven bed, even een verdwaalde schorpioen terug buiten zetten en dan richting strand. Het is stralend weer, snel een vroege lunch en daarna het water in. De stroming is sterk en we moeten even zoeken maar we vinden de top snorkelplek. De koraal is er talrijk en kleurrijk. De vissen zijn er ook, maar iets minder dan op Gili Air. We laten ons meedrijven met de stroming over de koraalriffen heen.  In de namiddag komen er donkere wolken opzetten en houden we het voor bekeken. Het internet is zoals de stroom, zeer onbetrouwbaar en dus is het plannen van de rest van onze reis een moeilijke opgave.

Ons derde en laatste eiland is Gili Trawangan. Dit is het grootste en dukbezochtste eiland. En omdat we de beste snorkelplekken al hebben gezien, besluiten we om het eiland te gaan verkennen. We lopen in een grote lus rondom het eiland, stoppen onderweg voor een lekker Bintang biertje in een ligstoel op het strand. ’s Avonds vind je op een klein centraal gelegen pleintje allemaal kraampjes samen die eten voorzien, BBQ met een redelijk ruime keus aan groenten. Lekker en goedkoop en afsluiten doen we met een geroosterde maiskolf en een ijsje (je kan al raden voor wie wat was zeker).
We zijn nog maar 10 minuutjes terug op de kamer of de sluizen boven ons worden opengezet. Niet lang daarna sloeg de bliksem zo hard in dat ik letterlijk 10 cm van de grond vloog. En daarmee vloog ook de stroom uit. Even wachten maar er gebeurde niets. Gelukkig heb je geen licht nodig voor te slapen, maar al snel waren we erachter dat geen stroom = geen airco is en in een mum van tijd was onze kleine kamer gloeiheet. Niet echt een probleem voor mij, des te meer voor Bart. Hij steelt een paraplu bij de buren, neemt een spurtje en gaat ten rade bij de receptie. We krijgen enkele verschillende antwoorden: “de bliksem is ingeslagen”, tot zover waren ze het allemaal eens. Maar of het nu alleen ons hostel was of het hele eiland of ergens op het vasteland... ?? Geen flauw idee, maar dat we geen stroom meer zouden krijgen voor de rest van de nacht stond wel vast.

’s Morgens blijkt de ware toedracht pas echt goed door te dringen. Zowat heel het eiland is onder water gelopen. De straten staan blank, aan de inkom van ons hotel liggen er klinkers om over te lopen. We zien enkele backpackers die met hun zware rugzak en hun gezicht op onweer proberen om toch maar zo droog mogelijk aan de pier te geraken.
Wij boeken de boot en de bus terug naar Bali voor de volgende dag en hopen vurig dat het water over 24 uur is weggetrokken. Verder proberen we om wat rond te lopen, maar vermits Bart sneakers aanheeft, moeten we dus bij elke ondergelopen straat terugdraaien. Uiteindelijk geven we op en spenderen we de rest van de dag op onze bungalow.

De volgende dag worden we samen met 50 andere toeristen op het strand gedumpt. Een boot lag er al maar er moest nog een tweede komen en dus moest iedereen wachten. Bart legt zijn valies zoals zovelen in het zand, ik smijt de mijne in een boom. Het laatste wat ik wil is een valies vol strandzand waar ik nog 18 maanden mee moet reizen, dan nog liever enkele mieren. Ons vertrekuur van half 12 werd al snel half 1. Met nog altijd geen tweede boot in zicht begonnen ze dan toch namen af te roepen om de boot in te laden. Met 3 pagina’s te gaan zou dat nog ruim een half uur duren. En met iedere naam+nationaliteit die ze afroepten, slinkt de kans een heel klein beetje om nog bij op de eerste boot te geraken. Toen als voorlaatste mijn naam werd afgeroepen, waren ik en mijn rug zeer dankbaar. We klauteren op de boot en vinden nog 2 vrije stoelen enkele rijen van elkaar. Grandioos te laat en niet goed wetend of de bus op ons zou wachten aan de pier in Bali zitten we gestresseerd op de boot. Maar al snel worden enkele Japanse toeristen helemaal wild als ze een groep dolfijnen met de boot zien meezwemmen. Ik zet mijn ipod op en geniet van de bergen en de acrobatische toeren van onze nieuwe vrienden de dolfijnen. Aan de pier worden we in minibusjes gestopt en op aanvraag afgedropt in de buurt van ons hotel. We lopen terug naar Surfaris Inn en boeken 5 nachten.
Ik waag me voor de tweede keer in mijn leven aan een surfles. Ik krijg een uurtje les en daarna mag ik nog een uurtje zelf oefenen. Het strand op Kuta is ideaal voor beginners, maar als het richting eb gaat kan het al eens even duren eer je een goede of uberhaupt zelfs een golf kunt pakken. Maar de basistechnieken heb ik alweer onder de knie en ik presteer het om, tijdens de les toch, bij bijna alle golven op mijn plank recht te staan. 

Verder genieten we van ons zwembad, het strand, het winkelcentrum, de Starbucks waar ik verslaafd ben geraakt aan de Ice Lemon Tea Passion, de lekkere noedelsoep van het lokale eetkraampje in de buurt van ons hotel, de McDonalds en Bella Italia, het beste Italiaanse restaurant tot nu toe gevonden in Azie. We brengen ook nog een bezoekje aan de Vi Ai Pi Bar waar we genieten van live muziek, een shisha en enkele Bintang Lemons.
De laatste avond slapen we in een hotel op wandelafstand van de luchthaven en zijn we om 5 uur ’s ochtends paraat voor onze wandeling richting luchthaven. We springen nog een allerlaatste keer samen op het vliegtuig voor een trip naar Bangkok.


No comments:

Post a Comment