Indonesie,
onze volgende bestemming is een archipelago van 17.508 eilanden. Maak maar wat
tijd vrij want als je alle eilanden wilt bezoeken heb je meer als 47 jaar
nodig, zelfs al kies je alleen voor degene die permanent bewoond zijn door de
meer dan 255 miljoen inwoners, dan nog duurt het meer dan 2,5 jaar. Wij houden
het op 1 maandje en 6 eilanden.
We
vliegen met AirAsia naar Bandung op het eiland Java. Kleine
luchtvaartmaatschappijen hebben vaak een limiet aan check-in bagage, maar bij
AirAsia kan je extra kilo’s bijboeken. Na de korte verblijven in Maleisie en
Singapore hebben we weinig voorbereidingswerk gedaan voor ons volgende land en
dat viel op toen we aan de luchthaven aankwamen. Nadat we met de trap uit het
vliegtuig werden gehaald en we over de tarmac richting terminal lopen, komen we
rechtstreeks aan een balie waar we ons visum moesten aanvragen. “Dat is dan 35
USD”. Oh shit, is dit dan weer een land waar je voor moet betalen? Even
vriendelijk vragen of Belgie geen gratis visum krijgt? Maar de official blijft
erbij 35 dollar en dus hoesten we maar 70 USD op voor 2 visums van 1 maand (Wat
later ook correct bleek te zijn).
We wisten dat ons hotel op zo’n 2
km van de luchthaven ligt, maar toen we vroegen achter een bus werden we al
snel doorverwezen naar de taxi’s. Bussen, die waren er niet. Hoelang de rit
was? Dat kon wel een half uur zijn. We bespreken onze opties en zoeken
ondertussen naar een werkende geldautomaat. Na veel moeite vinden we eentje en
krijgen we 500 000 rupiah te pakken. Te voet zetten we koers naar ons hotel.
Een vriendelijke taxi-chauffeur, van wie we net een rit hadden afgeslagen, gaf
ons de directies voor ons hotel.
Oei,
een kruispunt met 5 straten, geen straatnamen en dus ook geen idee waar we
naartoe moeten. Even vragen aan de security man van een bank? Toen bleek dat hij geen letter Engels
sprak, kregen we op zijn beste Indonesisch de juiste straat en de verdere
directies aangewezen. En het grappig was dat we hem nog echt verstonden ook.
Omdat Nederland een grote rol heeft gespeeld in het verleden van Indonesie zijn
verschillende woorden overgenomen uit de Nederlandse taal.
Een straat oversteken is geen
lachertje. Wij zijn toch al heel wat gewoon, waaronder Vietnam’s Hanoi en Ho
Chi Minh. Maar dat is niets in vergelijking met Indonesie. Hier moet je
letterlijke de gaatjes vullen, maar je mag er zelf geen maken. Dat betekent dus
dat je van zodra je een mogelijkheid ziet, je kan beginnen oversteken, maar per
rijvak moet je opnieuw kijken en eventueel stoppen totdat je dat volgende
gaatje hebt gevonden. Ze gaan niet voor je aan de kant en zullen ook niet
stoppen. Regelmatig sta je dus op het midden van de weg stil met aan twee
kanten auto’s die voorbij knallen.
We
zitten voor een mooie prijs op een leuke kamer in een businesshotel. De kamer
is groot, de bedden superzacht, de tv-kanalen uitgebreid. Als we de tv
opzetten, krijgen we onmiddelijk een verslag van de vliegtuigcrash in Duitsland
(die maar enkele uren ervoor is gebeurd). Toch even schrikken als je net van
een vliegtuig afstapt.
Via de receptie van ons hotel
boeken we een auto met bestuurder. Voor 300 000 Rupiah krijgen we hem voor 12
uur tot onze beschikking. We rijden eerst richting de Tangkuban Perahu vulkaan,
hier lopen we wat rond, en nemen foto’s. Je kan een wandeling doen naar de nog
enige actieve vulkaan, maar overal op het internet lezen we dat je een
verplichte gids moet nemen. Hier lopen dan nog 3 verkopers achteraan die je op
het einde van de rit vanalles aansmeren, iets wat ons bekend in de oren klinkt
van Sapa.We proberen van boven te vertrekken maar omdat we de weg niet direct
vinden, hij vertrekt vanop de motorparking, worden we al snel omsingeld door
gidsen en verkopers. En dus springen we maar in de auto en vragen aan de
chauffeur om ons beneden aan de route af te droppen, daar lopen we rechtstreeks
de weg op.
Van
onderaan de berg lopen we de wandelroute op, en terwijl ik iedereen straal
negeer en in serieuze pas doorloop, krijgt Bart bij iedere stap te horen “Where
are you going?”, “I’m following her” was zijn antwoord en hij probeerde mij bij
te houden. Toen de locals doorhadden dat we richting de vulkaan liepen,
begonnen ze ons terug te roepen, maar we lopen gewoon door en doen alsof ze we
niet horen. Eens we uit het
zicht waren, kwamen we nog enkele gidsen tegen, maar niemand die iets zei. We
lopen doorheen een eerste checkpoint waar ze ons alleen vroegen vanwaar we
waren en lopen verder tot aan de vulkaan. We beklimmen een trap naar een
outlook en kunnen vandaar enkele kiekjes nemen. We wagen het niet om op de
vulkaan te lopen want er staat wel degelijk een checkpoint beneden die naar
alle waarschijnlijkheid controleert of je een gids hebt. En dus draaien we maar
terug.
We hadden allerlei excuses klaar
voor het geval we tegen worden gehouden. ‘We willen alleen een wandeling
doorheen het woud maken” of “De man van de infostand zei dat we mochten lopen
totaan de checkpoint” (Wat hij ook echt gezegd had). Maar toen we terugkwamen
was er niemand meer die zich nog de moeite nam om er iets van te zeggen. We vermoeden
dat het voornamelijk de verkopers zijn die je proberen terug te roepen. Zij
zien heel wat geld verdwijnen bij iederen toerist die niets koopt. Na de
vulkaan lopen we nog even binnen op de floating market waar we lunchen en de
aangrenzende fashion outlet bezoeken en dan zetten we koers naar huis.
Dat
deze plek geen grote toeristische trekpleister is voor Westerlingen werd ons al
snel duidelijk toen we in de hele 4 dagen geen enkele blanke persoon hadden
ontmoet. Pas op de luchthaven zagen we terug enkele Westerlingen.
Het is een stralende dag en
opnieuw mogen we twee km wandelen tot aan de luchthaven. Drijfnat van het zweet
komen we aan. Bandung is een kleine luchthaven, aan de ingang staat de bagage
scanner. Daarop volgend vind je enkele balies waar je moet inchecken en dan is
er een kleine wachtzaal beneden en een iets grotere boven. Na het inchecken en
opfrissen vinden we boven nog enkele lege stoelen in de vertrekhal waar we ons
in neerplanten.
Langs
ons komt een gezin met 2 kindjes zitten. De 13 maanden oude baby lacht als hij
me ziet en zijn grijpgrage handjes komen mijn richting uit. En zo geraak ik aan
de praat met de moeder. Zij is Indonesische, getrouwd met een Nederlander en ze
wonen op Bali. Ze zitten ook op dezelfde vlucht als ons. En omdat onze en
verschillende andere vluchten vertraagd zijn is er dus veel tijd te doden en
krijg ik heel wat goede raad over de bezienswaardigheden van Bali.
Als opeens haar man terugkomt van
het roken en ons vraagt waar onze vlucht naartoe is, komen de haren toch even
recht overeind. Op het noticeboard staat namelijk dat onze vlucht al is
vertrokken. Gelukkig blijkt dit niet het geval.
Met
anderhalf uur vertraging en in een grote storm vertrekken we richting Bali. We
moeten lopen vanuit de terminal naar het vliegtuig, we krijgen een paraplu maar
tegen zo’n stortbui heeft dat weinig nut. Het is een kleine startbaan en
aanloop nemen zit er niet in. We staan klaar op de tarmac waar een dikke laag
water op staat, de regen klettert tegen het vliegtuig, de bliksemschichten
vliegen rondom ons en de wielen gaan van niets naar full speed vooruit. Het
voelt alsof je langs Vettel op de F1 track zit. En weg zijn we! In het
pikkedonker met 3 bliksemschichten per seconde. Net op tijd die wielen van de
grond alvorens de baan stopt.
Dat is nu net wat je niet wilt,
opstijgen op een kleine luchthaven met een klein vliegtuig in een grote storm
als er enkele dagen geleden een vliegtuigcrash is gebeurd. Maar zoals
gewoonlijk geraken we ook hier heelhuids uit. Omdat we ons visum in Bandung al
hadden gekregen en we van een nationale vlucht kwamen, moesten we alleen nog
onze valiezen ophalen en konden we op zoek gaan naar onze pickup. Gelukkig
stond hij er nog en was hij na 2 uur wachten zeer blij om ons te zien.
Maar
zijn planning was ondertussen ook helemaal om zeep en dus moesten wij mee naar
de Internationale luchthaven waar hij nog een Nederlandse backpacker moest
ophalen die van Australie kwam. Gelukkig was ook haar vlucht vertraagd. Daarna
werden we allemaal gedropt in Gong Corner Homestay, maar de kamer is niet wat
we geboekt hadden. En zo komen we erachter dat er 2 van deze homestays zijn.
Een mooie op de hoofdweg en een schamele in een van de zijwegen. Onze kamer zag
er al 6 maanden niet meer gebruikt uit en bij binnenkomst worden we begroet
door een gigantische kakkerlak boven op het toilet. We lopen even de mooiere
versie van ons hostel binnen en krijgen daar te horen dat alles volzet was, dan
slapen we maar 1 nacht in onze kakkerlak geinfesteerde kamer en verhuizen de
dag nadien naar Surfaris Inn, we krijgen hier een bungalow recht aan het
zwembad. Iets duurder en zonder ontbijt, maar zijn geld zeker waard. Kuta is
the place to be voor zon, zee, strand en het uitgaansleven.
We verkennen de stad, het strand
en de zee. Ondervinden dat Indonesie het lekkerste bier heeft van Azie, Bintang
Radler Lemon, en dat niet alle locals even vriendelijk en eerlijk zijn.
Omdat
Bart zoveel USD overheeft en hij stilaan zijn trip moet opgeven wegens
onvoldoende geld, besluiten we om wat te wisselen. Terwijl ik een bank de
betere optie vind, wilt hij zijn kans wagen bij een van de lokale standjes.
Zijn geld dus zijn keuze en we vinden eentje met een rating die beter is als de
beurs. We wisselen zo'n 300 dollar naar rupiah. We tellen alles na en houden
onze ogen ten alle tijden op ons geld, we lopen dus ook buiten met het idee dat
we zeker niet belazerd kunnen zijn. Maar ’s avonds op de kamer komen we
erachter dat we toch voor meer dan 1 miljoen rupiah zijn afgezet. Met
goocheltrucjes maken ze je makkelijk geld afhandig. Lesje geleerd, vanaf nu
alleen nog maar naar officiele instanties voor geld te wisselen.
Onze volgende bestemming is Ubud, het culturele hart van Bali. We bezoeken Monkey Forest en krijgen de raad om alle spullen goed bij te houden. Want hoewel de apen dagelijks meerdere malen gevoerd worden, zetten ze met veel plezier overal hun tanden in. We lopen rond, nemen foto’s en wanneer ik voor 2 seconde mijn water neerzet achter me om een foto te maken, is er een aapje met grijpgrage handjes met mijn fles vandoor. Ik had nogthans rondgekeken en nergens in de buurt zo’n monstertje gezien. We dollen wat over de fles en als ik wat te kortbij kom besluit de aap om mijn fles te laten voor wat ze is en gaat er vandoor. Jaja, lesje geleerd, vanaf nu hou ik mijn spulletjes mooi bij me.
Onze volgende bestemming is Ubud, het culturele hart van Bali. We bezoeken Monkey Forest en krijgen de raad om alle spullen goed bij te houden. Want hoewel de apen dagelijks meerdere malen gevoerd worden, zetten ze met veel plezier overal hun tanden in. We lopen rond, nemen foto’s en wanneer ik voor 2 seconde mijn water neerzet achter me om een foto te maken, is er een aapje met grijpgrage handjes met mijn fles vandoor. Ik had nogthans rondgekeken en nergens in de buurt zo’n monstertje gezien. We dollen wat over de fles en als ik wat te kortbij kom besluit de aap om mijn fles te laten voor wat ze is en gaat er vandoor. Jaja, lesje geleerd, vanaf nu hou ik mijn spulletjes mooi bij me.
Gelukkig
ben ik niet de enige, ergens hoog in een boom is er eentje naarstig aan het
proberen om een gaatje te maken in zijn nieuw speeltje, even later horen we
gegil, een aap was erin geslaagd om in een handtas te geraken. De buit: een
flesje parfum, ontsmettingsalcohol voor de handen en lipbalsem.
We vinden een vijver waar klein
en groot vanuit bomen en vanop rotsen het water induiken. Indrukwekkend om te
zien en lekker verfrissend voor hen. Een kleintje van zo’n jaar oud heeft zijn
zinnen gezet op onze waterflessen. En hij is niet verlegen, hij kruipt gewoon
op ons en gaat zelfs een gevecht aan met Bart. Grappig zijn ze wel!
In
de culturele hoofdstad van Bali kan je natuurlijk niet vertrekken zonder een
echte Balinese dans te hebben gezien en dus boeken we een ticket voor een
optreden nabij het paleis. Het is een mooie en unieke dansperformance die we
mogen meemaken. We kregen op voorhand een folder waarin het verhaal uitgelegd
staat, maar soms was het toch nog even vissen waar we nu juist zaten in het verhaal.
De volgende dag huren we met
behulp van onze hosteleigenaar twee brommers voor de komende 3 dagen. We kopen
een map van Bali, gooien de brommers vol en vertrekken richting het noorden.
In
Indonesie mag je theoretisch gezien niet op de weg met een brommer zonder een
echt motorrijbewijs. Wij hebben, zoals de meeste van de duizenden toeristen die
ieder jaar naar Bali komen, alleen een autorijbewijs. Als je wordt
tegengehouden, kom je er meestal met een paar euro vanaf. En dus besluiten wij
om ieder 50 000 rupiah (net geen 2 euro) bij ons internationaal rijbewijs te
steken. Zo kan de corrupte agent zijn zakken vullen en mogen wij hopelijk
rustig doorrijden. Nadeel is natuurlijk dat als je een eerlijke agent tegenkomt
je het waarschijnlijk mag gaan uitleggen.
Onze eerste stop is Tulamben. Een
van Bali’s favoriete duikbestemmingen. We overnachten hier en ik boek voor de
volgende dag 2 duiken.
De
meeste duikscholen in Thailand hebben Westerlingen in dienst, voornamelijk
Australiers en Europeanen. Mijn duikschool in Indonesie heeft lokale
duikinstructeurs en die nemen het toch iets minder nauw met de veiligheid en de
regels. Gelukkig hebben mijn 20 duiken me genoeg zelfvertrouwen gegeven om
zonder schrik het water in te gaan. We zijn met 4 personen en 2 instructeurs.
We krijgen geen buddy aangewezen en iedereen zwemt zo’n beetje waar hij zelf
wil.
Ook Bart gaat mee het water in
met zijn snorkelgerief. We zwemmen over de Coral Garden en worden getrakteerd
op kleurrijk koraal en verschillende soorten vissen. Terwijl Bart zich de ogen
uitkijkt, duiken wij tot op een diepte van 24m en gaan op zoek naar de
vissoorten die in het diepe leven.
Voor
onze tweede duik ’s middags gaan we richting het Liberty wrak. We kunnen vanaf
het strand met de tank op het water inlopen. Opnieuw komt Bart mee voor een
snorkeltour, maar omdat het wrak vrij diep ligt en hij ons al snel kwijt is,
komt hij van een nogal kale of beter gezegd zwarte snorkeltrip terug. Ik
daarentegen zie voor de eerste keer in mijn leven de befaamde frogfish
(Nederlandse vertaling is mij onbekend en nee het is niet de kikkervis).
In de namiddag springen we samen
het water in voor een snorkelsessie, maar er zijn golven komen opzetten en de
zichtbaarheid is aardig gedaald. Dan maar het zwembad in.
Voor
een kleine meerprijs hadden we een onderwatercamera gehuurd. Op de eerste twee
duiken neem ik hem mee onder water, maar al snel kom ik tot de conclusie dat
foto's maken onder water heel wat moeilijker is dan boven water. Die vissen
zwemmen helaas niet ter plaatse. En ook ikzelf kon maar met moeite ter plekke
blijven drijven. Bij de snorkelsessie geef ik hem door aan Bart, maar al snel
krijg ik hem terug en moet hij beamen dat onderwaterfotografie moeilijker is
dan het eruit ziet.
De volgende dag zetten we al vroeg
koers richting de strandbestemming Lovina. Aan een kruispunt stopt er opeens
een lokale man voor me op zijn brommer en vraagt me vanwaar we zijn en waar we
naartoe gaan. ‘Lovina!’ Laat hem nu net daar een hotel uitbaten. Ik krijg een
kaartje toegestopt en hij geeft me mee dat ik maar eens moet binnenspringen.
Maar de gehele rit blijft hij maar enkele meters voor ons rijden. Op zich niet
slecht want dan wisten wij ook hoe we moesten rijden, maar toen hij opeens zijn
pinker opzette, maandde hij ons aan om hetzelfde te doen. We waren al aan zijn
hotel en dus maken we het ons gemakkelijk en nemen een kijkje. Een leuke kamer
met een echt bad!!! Ontbijt inclusief maar wel wat te laat. Na hard
onderhandelen laat hij de prijs zakken en krijgen wij een kamer zonder ontbijt.
Lovina heeft zwarte stranden en dus ook donker water. En terwijl ik wel vind
dat het zijn charme heeft, vindt Bart het maar niets. Voor hem bestaat een
paradijselijke bestemming uit hagelwitte stranden en kristalblauw water. We
nemen toch een duik en worden al snel verwelkomt door enkele lokale kinderen
die mee het water inspringen. De avond wordt er eentje om te relaxen, Bart met
een filmpje op bed en ik met een filmpje in bad. J
's
Morgens zetten we koers naar Ubud, we moeten om 11u30 onze brommer
binnenbrengen. En terwijl iedereen ons verteld dat de rit van Lovina naar Ubud
maar max. 3 uur duurt, vermoeden wij dat dit absoluut niet mogelijk kan zijn.
Berekend op onze rit en rijstijl van de voorbije dagen zijn we zeker 5 uur aan
het rijden. En dus besluiten we om het zekere voor het onzekere te nemen en om
6 uur ’s ochtends te vertrekken. Maar ’s morgens loopt geen van onze wekkers af
en dus komen we veel te laat in actie. We proppen alles in de valies, helmen op
en met ontbijt nog in de hand racen we 50 minuten later dan gepland de stad
uit. De trip loopt vlot en de stralende zon geeft voldoende warmte. Maar dan
komen we aan de vulkaan. De ene haarspeldbocht na de andere en op elk recht
stukje had je wel een vrachtwagen die je voorbij moest steken. Ook de zon zat
meer en meer verscholen achter de grote berg. En dat maakte de rit
verschrikkelijk koud. Maar stoppen en je jas nemen die onderaan in je rugzak
gepropt zat, was geen optie. Want dan moest je die 10 vrachtwagens die je net
met zoveel moeite had voorbij gestoken, opnieuw voorbij. Dus maar even op de
tanden bijten en proberen op te warmen bij iedere 10 seconden zon die je krijgt.
Ondertussen slinkt onze benzine
aardig en proberen we om een tankstation te vinden, maar overal lijken we tegen
hetzelfde probleem aan te lopen. No fuel! Na een stuk of 10 lege tankstations
vinden wij en de 30 andere chauffeurs eentje waar de kraan nog niet is
toegedraaid en dus schuiven we aan.
Het
laatste stuk van de rit is er eentje van binnenwegen. Links, rechts, rechtdoor,
een blik op de map, weer naar links en opnieuw naar links. Een blik op de gps
en een local die je de andere kant opstuurt. Terugdraaien dus maar en dat kost
tijd! Nog even door de drukke hoofdstraat van Ubud crossen. Maar we halen het!!
Om 11u28 arriveren we aan onze brommerleverancier. Juist op tijd, maar wel niet
meer volgetankt. Gelukkig stond de naald nog op vol en ook Bart zijn brommer
had meer bezine dan toen we hem kregen.
We slapen nog een nachtje in Ubud
en vertrekken dan naar ons laatste eiland samen, Lombok. Vanuit Ubud steken we
over naar Senggigi. De totale trip zal 8 uur in beslag nemen, waaronder 5
uurtje op de ferry. Aan de pier worden we opgehaald door een minibusje. Wij
zijn de enige die naar Senggigi gaan, al de rest reist onmiddelijk door naar de
Gili eilanden. En dus worden we even apart genomen, de chauffeur probeert ons
te overtuigen om rechtstreeks naar de eilanden te varen. In Senggigi is volgens
hem niets te doen. Zijn opzet is waarschijnlijk om ons wat extra geld uit onze
zakken te kloppen en dan moet hij niet stoppen in de stad. Een andere
backpacker voel zich wat ziek en zij worden aangemaand om in de grote stad te
blijven en daar langs te gaan bij het ziekenhuis. Ze worden afgedropt in een of
ander hotel en er wordt hun beloofd dat ze de dag erna met hetzelfde ticket
kunnen doorreizen naar de eilanden. Iets wat ik ten zeerste betwijfel, want de
chauffeurs hebben het namelijk niet voor het zeggen.
Tegen
dat we in Senggigi aankwamen waren we allebei ziek, Bart van zijn lunch van de
dag ervoor, ik van het brommerritje door de bergen. Bart zijn maagproblemen
zijn niet al te erg en met wat extra slaap en enkele maaltijden overslaan
geraakt hij er weer bovenop. Ik heb geen goesting om meer dan 1 week te
snotteren en dus slik ik maar enkele pillen antibiotica. Not done voor een
verkoudheid, maar zo vaak ben ik niet ziek en aangezien je hier in Azie alle
medicijnen over de toonbank kunt kopen, zal ik dus niet snel zonder vallenJ.
Ondertussen ben ik ook tot de
conclusie gekomen dat ik met de resterende tijd van mijn visum nooit al de rest
van Indonesie gezien ga krijgen. En dus neem ik het besluit om samen met Bart
terug naar Bangkok te vliegen, zodat we onze trip kunnen afsluiten zoals we hem
zijn begonnen. Samen op de Internationale vluchthaven van Bangkok. Als
compromis krijg ik dan wel dat Bart zijn vertrek nog een weekje uitstelt en we
samen alle 3 de Gili-eilanden gaan bezoeken.
Nadat
we genezen zijn, gaan we op zoek naar het Peramakantoor voor een bootticket
naar de Gili-eilanden. Wandelend
door de straten van Sengiggi wordt onze aandacht opeens getrokken door zacht
gejammer, we gaan op zoek en vinden een zwaar toegetakelde hond in de gracht,
zijn linkeroog hing uit zijn oogkas en zijn rug of bekken waren gebroken,
waarschijnlijk aangereden. We vragen verschillende locals naar de
dichtstbijzijnde dierenarts of dierenopvang maar krijgen telkens te horen dat
we daarvoor naar Mataram moeten. Een optie die voor ons uitgesloten was en voor
de lokale bevolking oninteressant. In Indonesië staan er strenge straffen op
drugssmokkel, geen idee wat er op dierenmishandeling staat, maar met pijn in
het hart besluiten we om hem te laten liggen.
Met de hond nog in onze gedachten
stappen we op de boot richting Gili Air. Het kleinste en rustigste eilandje van
de drie. We hebben bij 7SEAS een bungalow gehuurd met open badkamer. Veel is er
op het eiland niet te doen. De hoofdactiviteiten zijn watersporten. Snorkelen,
duiken, paddleboarden, wakeboarden, of gewoon ploeteren in zee. Je kan
natuurlijk ook altijd aan het zwembad van het hotel gaan liggen.
Aangezien
ik te verkouden ben om te duiken, proberen we het met de snorkel. Maar ook dat
is een niet erg geslaagde combinatie en mijn masker wasemt vrij snel aan. Bart
geniet wel van zijn snorkeltripje. Door de jaren heen is er veel van het koraal
stukgeslagen bij het dynamietvissen, maar de vissen zijn toch gebleven of
teruggekomen. Ik zie verschillende nieuwe soorten die ik tot nu toe nog niet
heb gezien. Bart spot ook een zeeslang.
De tweede dag krijgen we ontbijt
en daarna springen we in ons snorkelgerief en schuimen we de beste stukjes af.
De Gili eilanden staan bekend om hun veelzijdigheid aan dieren en ook
schilpadden kan je er regelmatig spotten en dus ben ik de ganse dag op zoek
naar een schilpad. Bij onze laatste duik geeft Bart er na 20 minuutjes de brui
aan en dus zwemmen we terug richting strand. Opeens trekt er iets mijn
aandacht, een rots? Een bewegende rots? Met poten? Snel kop naar boven, snorkel
uit de mond en uit volle borst schreeuwde ik “Bart schilpad” , dan duik ik
terug onder water. Een groene zeeschilpad was wat van het koraal aan het eten.
Voor 20 minuten peddelen we tegen de stroom in. We vinden enkele rotsen om op
te staan, maar als de schilpad opeens richting ons zwemt, moeten we toch even
de voeten opheffen. Je wil namelijk geen aanvaring hebben met zo’n beest, hun
gewicht ligt ergens in de range tussen 65-200 kg.
We
lopen naar de top van het eiland voor de zonsondergang en we zijn niet alleen. We vinden nog twee vrije ligstoelen.
De zon zakt en de lichtjes op de andere eilanden gaan aan. Voor ons ligt Gili
Meno, erachter ligt Gili Trawangan, daar
zien we nog een stukje van, achter de Gili eilanden zie je nog een schim van
Bali en links van ons zien we de lichtjes van Lombok. Opeens wordt alles heel
donker. Niet alleen ons eiland zit zonder stroom maar ook de andere twee Gili
eilanden en Lombok. De generatoren slaan aan en de lichtjes gaan een voor een
opnieuw aan.
Overal op het eiland vind je
restaurantjes die ’s avonds BBQ aanbieden. Wij gaan eten bij Scallywags, zij
hebben bij de BBQ een all-you-can-eat salad buffet. We kiezen voor de
monsterrib (30 cm) en de tandoori kip. De kip is lekker totdat ik de rib proef.
Daarna smaakte de kip al heel wat minder, de ribbetjes zijn om je vingers bij
af te likken. De saladbar is ook heel lekker, maar na een overdosis vlees,
blijven we steken op 1 bordje konijnenvoer.
Na
3 nachten vertrekken we met de eilandhopping boot naar Gili Meno. Om half 9
vertrekt de boot en om half 8 kunnen we pas ontbijten, dus is het een hele
opgave om op tijd op de boot te geraken. Terwijl Bart ons ontbijt besteld, loop
ik naar de receptie voor uit te checken en naar de pier om een bootticket te
kopen.
Op Gili Meno gaan we richting
Tunai Cottages wanneer er een local op een fiets langs ons komt rijden, hij
probeert ons een kamer aan te smeren, maar we wimpelen hem af met de melding
dat we al een kamer hebben. Als hij vraagt waar en we zeggen Tunai, lacht hij.
Blijkt dat hij de eigenaar is. We volgen hem naar de bungalows. Hier krijgen
een redelijke prijs voor een eigen bungalow en mogen er onmiddelijk in. Spullen
binnen, klamboe boven bed, even een verdwaalde schorpioen terug buiten zetten
en dan richting strand. Het is stralend weer, snel een vroege lunch en daarna
het water in. De stroming is sterk en we moeten even zoeken maar we vinden de
top snorkelplek. De koraal is er talrijk en kleurrijk. De vissen zijn er ook,
maar iets minder dan op Gili Air. We laten ons meedrijven met de stroming over
de koraalriffen heen. In de
namiddag komen er donkere wolken opzetten en houden we het voor bekeken. Het
internet is zoals de stroom, zeer onbetrouwbaar en dus is het plannen van de
rest van onze reis een moeilijke opgave.
Ons
derde en laatste eiland is Gili Trawangan. Dit is het grootste en dukbezochtste
eiland. En omdat we de beste snorkelplekken al hebben gezien, besluiten we om
het eiland te gaan verkennen. We lopen in een grote lus rondom het eiland,
stoppen onderweg voor een lekker Bintang biertje in een ligstoel op het strand.
’s Avonds vind je op een klein centraal gelegen pleintje allemaal kraampjes
samen die eten voorzien, BBQ met een redelijk ruime keus aan groenten. Lekker
en goedkoop en afsluiten doen we met een geroosterde maiskolf en een ijsje (je
kan al raden voor wie wat was zeker).
We zijn nog maar 10 minuutjes
terug op de kamer of de sluizen boven ons worden opengezet. Niet lang daarna
sloeg de bliksem zo hard in dat ik letterlijk 10 cm van de grond vloog. En
daarmee vloog ook de stroom uit. Even wachten maar er gebeurde niets. Gelukkig
heb je geen licht nodig voor te slapen, maar al snel waren we erachter dat geen
stroom = geen airco is en in een mum van tijd was onze kleine kamer gloeiheet.
Niet echt een probleem voor mij, des te meer voor Bart. Hij steelt een paraplu
bij de buren, neemt een spurtje en gaat ten rade bij de receptie. We krijgen
enkele verschillende antwoorden: “de bliksem is ingeslagen”, tot zover waren ze
het allemaal eens. Maar of het nu alleen ons hostel was of het hele eiland of
ergens op het vasteland... ?? Geen flauw idee, maar dat we geen stroom meer
zouden krijgen voor de rest van de nacht stond wel vast.
’s
Morgens blijkt de ware toedracht pas echt goed door te dringen. Zowat heel het
eiland is onder water gelopen. De straten staan blank, aan de inkom van ons
hotel liggen er klinkers om over te lopen. We zien enkele backpackers die met
hun zware rugzak en hun gezicht op onweer proberen om toch maar zo droog
mogelijk aan de pier te geraken.
Wij boeken de boot en de bus
terug naar Bali voor de volgende dag en hopen vurig dat het water over 24 uur
is weggetrokken. Verder proberen we om wat rond te lopen, maar vermits Bart
sneakers aanheeft, moeten we dus bij elke ondergelopen straat terugdraaien.
Uiteindelijk geven we op en spenderen we de rest van de dag op onze bungalow.
De
volgende dag worden we samen met 50 andere toeristen op het strand gedumpt. Een
boot lag er al maar er moest nog een tweede komen en dus moest iedereen
wachten. Bart legt zijn valies zoals zovelen in het zand, ik smijt de mijne in
een boom. Het laatste wat ik wil is een valies vol strandzand waar ik nog 18
maanden mee moet reizen, dan nog liever enkele mieren. Ons vertrekuur van half
12 werd al snel half 1. Met nog altijd geen tweede boot in zicht begonnen ze
dan toch namen af te roepen om de boot in te laden. Met 3 pagina’s te gaan zou
dat nog ruim een half uur duren. En met iedere naam+nationaliteit die ze afroepten,
slinkt de kans een heel klein beetje om nog bij op de eerste boot te geraken.
Toen als voorlaatste mijn naam werd afgeroepen, waren ik en mijn rug zeer
dankbaar. We klauteren op de boot en vinden nog 2 vrije stoelen enkele rijen
van elkaar. Grandioos te laat en niet goed wetend of de bus op ons zou wachten
aan de pier in Bali zitten we gestresseerd op de boot. Maar al snel worden
enkele Japanse toeristen helemaal wild als ze een groep dolfijnen met de boot
zien meezwemmen. Ik zet mijn ipod op en geniet van de bergen en de acrobatische
toeren van onze nieuwe vrienden de dolfijnen. Aan de pier worden we in
minibusjes gestopt en op aanvraag afgedropt in de buurt van ons hotel. We lopen
terug naar Surfaris Inn en boeken 5 nachten.
Ik waag me voor de tweede keer in
mijn leven aan een surfles. Ik krijg een uurtje les en daarna mag ik nog een
uurtje zelf oefenen. Het strand op Kuta is ideaal voor beginners, maar als het
richting eb gaat kan het al eens even duren eer je een goede of uberhaupt zelfs
een golf kunt pakken. Maar de basistechnieken heb ik alweer onder de knie en ik
presteer het om, tijdens de les toch, bij bijna alle golven op mijn plank recht
te staan.
Verder
genieten we van ons zwembad, het strand, het winkelcentrum, de Starbucks waar
ik verslaafd ben geraakt aan de Ice Lemon Tea Passion, de lekkere noedelsoep
van het lokale eetkraampje in de buurt van ons hotel, de McDonalds en Bella
Italia, het beste Italiaanse restaurant tot nu toe gevonden in Azie. We brengen
ook nog een bezoekje aan de Vi Ai Pi Bar waar we genieten van live muziek, een
shisha en enkele Bintang Lemons.
De laatste avond slapen we in een
hotel op wandelafstand van de luchthaven en zijn we om 5 uur ’s ochtends paraat
voor onze wandeling richting luchthaven. We springen nog een allerlaatste keer
samen op het vliegtuig voor een trip naar Bangkok.
No comments:
Post a Comment