Sinds april heeft Indonesië hun
visum vrije toegang vergroot van 15 (voornamelijk Aziatische landen) naar 45
landen, waaronder USA en een heel deel Europese landen. Ook België is daarbij,
maar op het internet vind ik nog tegenstrijdige berichten. Ook op de luchthaven
zelf zie ik de meeste al naar het VOA loket lopen. Ik probeer het toch zo maar
even en het gesprek gaat als volgt:
Immigratie
officier: How long are you staying?
Ik: About
a month.
Immigratie
officier: More than a month?
Ik: No
no, 28 days. I need to be in Australia in 28 days.
Immigratie
officier: Ok, than you get a free visa.
En met een stempeltje ben ik het
land binnen. Met de Damri bus rij ik naar de stad en laat ik me afzetten aan
het treinstation. “Een ticketje naar Yogyakarta voor morgenvroeg graag?” En dan
het antwoord dat ik niet wilde horen:“Volzet!” De eerstvolgende dagtrein met
een vrij zitje is pas over 7 dagen. Het laatste zitje op de nachttrein is wel
nog beschikbaar en daar spendeer ik dan mijn eerste half miljoen aan.
Ik loop naar Jalan Jaksa en vind
een goedkope kamer, maar de hygiene is ver te zoeken en als ik even google vind
ik maar 1 review die niet over bedbugs spreekt. Oh jee, dan maar mijn fleece
deken op bed, zelf in lingerie in lakenzak gekropen en op hoop van zegen! Een
comfortabele nacht was het zeker niet, maar gelukkig sta ik op zonder al teveel
beten. Een stuk of 6 van de muggen, maar de bedbugs zijn afwezig.
Indonesie heeft voor- en nadelen.
Ze hebben hier het lekkerste bier van Azie Bintang Radler Lemon en de Starbucks
heeft de Ice Shaken Lemon Tea Passion flavor. Maar voor mijn snoepgoesting is
dit een slecht land, behalve mentos en oreo’s is hier niets goeds te vinden.
Ik
heb een dagje te spenderen in Jakarta en besluit dan maar om de stad te gaan
verkennen. Ik herinner me al snel wat een ramp de straat oversteken in Bandung
was, nu Jakarta is nog 10x erger. Het duurt weer enkele daagjes voor ik op mijn
gemak de straat kan oversteken als voetganger.
Ik
bezoek het Nationale Monument, waar ik op de gelijkvloers naar de geschiedenis
van Indonesie kan gaan zien, en ontmoet er een Nederlandse backpacker waar ik
’s avonds nog iets mee ga eten in de buurt van mijn hotel. Om 7 uur neem ik een
brommer-taxi voor de korte trip naar het treinstation. Altijd een slecht idee
als je 20 kg aan bagage op je rug hebt. En dus bij de eerste bocht lig ik er
ook bijna vanaf. Ik trek me op aan de chauffeur die al snel beseft dat hij zijn
rijstijl voor deze rit toch maar even moet aanpassen indien hij zijn passagier
niet van de grond wil oprapen.
De
treinrit verloopt rustig met maar een half uurtje vertraging, maar van slapen
komt er niet veel in huis. Het is echt niet comfortabel. Ik arriveer na een rit
van 8 uur in Yogyakarta. Ik had een hostel geboekt op wandelafstand van het
treinstation en met een 24 uursreceptie. Wake Up Hostel lag op 5 minuutjes
wandelen, allewel ik er met gemak 10 minuten van heb gemaakt want ik liep
alweer eens verloren. Om 5.30u maak ik de nachtbewaker wakker en hoewel ik
hoopte op een zetel in de lounge, kreeg ik al onmiddelijk mijn bed toebedeeld.
Heerlijk, want check-in is pas om 14 uur. Ik kruip dus nog voor enkele uurtjes
in bed en sta om 9 uur op voor het ontbijt, waar ik eigenlijk ook nog geen
recht op had. Daar ontmoet ik twee andere backpackers en sluit me voor de rest
van de dag bij hun aan voor een bezoekje aan een batikshop en enkele zilverwerk
winkels. ’s Avonds gaan we naar de shadow puppet show kijken met een groep van
het hostel.
Het
is Eid al-Fitr, beter bekend als het Suikerfeest van de Moslims, het einde van
de ramadan en dan staat blijkbaar heel het eiland op zijn kop. De voorbije
dagen reist de lokale bevolking naar huis en dan betekent dus een leegloop in
Jakarta waar iedereen werkt of studeert. Daarmee dat ik geen dagtrein meer kon
boeken en vele andere zelfs helemaal geen zitje op de trein meer konden
bemachtigen.
Iedere
dag kwamen er nieuwe backpackers aan in Yogya(karta) en de verhalen die ik
hoorde klonken als pure horror. Een normale busrit van Jakarta tot Yogya zou
zo’n 10 uur mogen duren. Het meisje dat een dag na mij arriveerde had een
busrit van 16 uur achter de rug, de dagen daarna horen ik verhalen van 24 tot
zelfs 35 uur. Ik had blijkbaar het allerlaatste treinkaartje kunnen bemachtigen.
Op
de eerste dag van Eid al-Fitr blijven de meeste mensen thuis, ze gaan eerst
gezamelijk bidden op pleinen en in moskees en brengen de rest van de dag dan in
familiekring door. Een ideale gelegenheid voor de tempels te bezoeken, ware het
niet dat ook de meeste bussen niet beginnen met rijden voor 10 uur. Ik kom een
Franse toeriste tegen aan de bushalte. Na een kort Frans/Engels gesprekje kom
ik te weten dat ook zij naar de Prambanan tempel wil gaan. Wanneer er een
lokale bus stopt, springen we erop. Of we effectief bij de tempel gaan uitkomen
weten we niet. Deze buschauffeurs zeggen ja op alles, gewoon om geld binnen te
krijgen. Maar we besluiten om niet meer te betalen dan de locals en dat is 5000
rupiah. Dik tegen de zin van de chauffeur maar we blijven bij ons standpunt
“Zelfde prijs als de locals”.
We
worden afgedropt aan een ander busstation, niets tempel, maar enkele locals
nemen ons mee en droppen ons af aan de juiste bus deze keer. Ook hier moeten we
aardig onderhandelen maar voor een redelijke prijs worden we deze keer wel
afgezet aan de tempel.
Prambanan
is een 9 eeuws Hindoe tempelcomplex. Kort na de bouw werd het complex verlaten,
een reconstructie begon in 1918 maar is nog steeds niet gereed. Voornamelijk
omdat de orginele stenen bijna onmogelijk terug te vinden zijn en een tempel
kan slechts herbouwd worden als 75% van het originele steenwerk beschikbaar is.
Van veel van de kleinere tempeltjes is niet meer te zien dan de muurtjes van de
fundering. Na de aardbeving in 2006 is het complex opnieuw ernstig beschadigd
geraakt.
Mijn
plan om beide tempels op 1 dag te bezoeken valt al snel in het water. We
spenderen verschillende uren aan het bestuderen van de bouwwerken. Daarna
bezoeken we nog de museums. We nemen een late lunch en nemen dan de bus terug
naar de stad.
Voor
Borobodur besluit ik een tour te boeken in mijn hostel.
Borobodur
is een Boeddhistische tempel gelegen bij de Merapi, de meest actieve vulkaan
van Indonesie, en is gebouwd tussen 750 en 850. De tempel is opgebouwd als een
grote stoepa met 9 etages; de onderste zes zijn vierkant, de bovenste drie
rond. In de tempel is niet minder dan 56640 kubieke meter steen verwerkt.
Persoonlijk
vind ik deze tempel minder indrukwekkend als Prambanan. Maar hij is wel mooier
op foto. Tenminste als je een kiekje kan nemen zonder de tientallen andere
bezoekers.
Ik
wou graag enkele vulkanen bezoeken deze keer. Na grondig onderzoek besluit ik
om een tour te boeken Bromo-Ijen-Bali. Ik wou dit graag zelf ondernemen, maar
met het suikerfeest, de hopeloze situatie met het openbaar transport en het
feit dat alle locals nu ook aan het reizen zijn, is dat helaas geen optie. Ik
vind 3 vrienden waar ik bij aansluit. We lopen enkele reisbureaus af en besluit
dat toch maar in ons eigen hostel te boeken.
Met een uur vertraging komt de
bus ons ophalen. In theorie is de rit zo’n 12 uur. Maar door de drukte van de
feestdagen is er geen garantie dat dit ook effectief zo zal zijn.
Op tripadvisor lees je alleen
maar gruwelijke verhalen over deze tour. Van mensen die 3 dagen op een bus
hebben geleefd, amper eten hebben gekregen en de zonsopgangen hebben gemist.
We hadden een voorschot betaald
aan de receptie van ons hostel, de rest moesten we afrekenen op de bus
zelf. 1 320 000 Rp vraagt een jonge gast aan me, even delen door 4 graag.
En toen ik de prijs van 330 000 Rp te horen kreeg, leek er iets niet te
kloppen. Ik neem het ticket uit zijn handen, maar zie niet direct waar het
probleem zit en dus betalen we allemaal de gevraagde prijs. Na een degelijk
onderzoek vindt Barry het probleem. Op het ticket staat de tour voor 2 personen
en de drop-off in Bali voor 4 personen geboekt. We overleggen even of we dit
gaan melden, want nu is de vraag of we kamers gaan krijgen voor 4 personen of 2
personen. Maar 12 euro korting per persoon is toch best veel en dus besluiten
we om onze mond te houden.
De busrit is lang, maar er wordt
gelukkig wel gestopt voor lunch en dinner. Ook koopt de buschauffeur snake
fruit en deelt dit uit. Dit is mijn eerste kennismaking met deze lokale
kennismaking. De schil ziet eruit als een slang, vandaar de toepasselijke naam
snake fruit. De smaak ligt kort bij een lychee, alleen niet zo sappig.
We arriveren bij Han’s Travel in
Probolinggo om 23.30u. Vandaaruit worden we in mini busjes naar ons hotel
gebracht. Omdat wij de vorige dag pas hadden geboekt was alle accommodatie
volzet en werden we in Wisma Terengga ondergebracht.
Iedereen in ons busje had geboekt
voor ofwel ons hostel ofwel Bromo Permai. Maar op de tickets die Han's
travelagent ons hadden gegeven stond bij sommige W.T. geschreven en bij andere
S. De S. van Sion, het hostel dat als verschrikkelijk slecht werd omschreven op
het internet en dat ook kilometers ver van de ingang lag.
We stoppen aan Sion en de
chauffeur vraagt naar onze tickets. Een Nederlands koppel had ook eerst de S.
gekregen maar na een melding had de touragent het aangepast naar W.T. En
terwijl vier Zuid-Amerikaanse vrienden in discussie gaan, haal ik mijn pen
boven en verander ik de S. op ons ticket naar W.T.
Als ik hem mijn ticket laat zien,
mogen we blijven zitten. We hebben geen idee of er plaats vrij gaat zijn, maar
alles is beter dan Sion. De vier vrienden eisen dat ze worden afgezet op het
hotel dat ze geboekt hebben. Alleen de Amerikaanse jongen besluit geen
discussie aan te gaan en stapt uit. Wij worden naar Wisma Terrengga gebracht en
terwijl Barry mijn valies neemt, ik ga met een van de mannen al een kamer
verzekeren. We worden binnengelaten en ik vind 3 bedden en een eigen badkamer.
Achter een gordijntje vind ik nog een extra kamertje met een bed. Heerlijk, een
vierpersoonskamer. Maar ondertussen was het al 4 uur ‘s ochtends en was slapen
geen optie meer. We springen in onze warme kleren en beginnen aan de wandeling.
Ons hostel ligt vlak naast de
ingang. We kopen onze tickets en vertrekken in het pikkedonker naar de berg. We
hebben 2 opties, naar het uitkijkpunt voor de zonsopgang of onmiddelijk de berg
beklimmen. Beide zou niet meer lukken en dus kiezen we voor de berg. Vandaar
hebben we ook nog een mooi zicht op de zonsopgang die achter de Sea Of Sands
opduikt. Onderweg komen we de Zuid-Amerikanen terug tegen, de receptie van het
hotel dat ze geboekt hadden was gesloten en dus waren ze genoodzaakt hun
spullen achter te laten in de bus.
We genieten van de zonsopgang, de
zwavelgeur en de kou. Met de zon op ons gezicht lopen we erna een stuk over de
rim van de vulkaan. We vinden een paar kapotte sneakers die iemand
achtergelaten heeft en Amy besluit dat deze wel een goed offer maken.
Tegen 7 uur zijn we terug in het
hotel en genieten we van een warme douche en een (mager) ontbijt. Met nog
enkele extra koeken achter de kiezen springen we om half 9 terug in de
mini-busjes en worden we opnieuw naar Han’s Travel gebracht. We krijgen opnieuw
wat instructies, enkelen doen hun beklag over de gang van zaken en daarna
zetten we koers naar Mount Ijen. Opnieuw krijgen we met vertragingen te maken
en dus komen we pas om 19.15u aan op ons hotel. Deze keer krijgen we 2
tweepersoonskamers toebedeeld. Snel even water inslaan in het winkeltje van het
hotel en dan bed in. De wekker staat op half 1 ’s nachts.
Natuurlijk heb je altijd mensen
die niet kunnen luisteren en dus ’s morgens klaarstonden met niets meer dan hun
dagrugzak. Maar we moesten uitchecken en de grote backpacks moesten mee de bus
in. Tegen dat we konden vertrekken was het half 2. We worden naar de start van
de wandeling gebracht. Daar eis ik mijn ontbijt op en terwijl de gidsen nog
alles in goede banen aan het leiden zijn, zetten wij met forse pas de wandeling
in. Het is pikkedonker maar toch al goed druk. Het grootste gedeelte van het
pad was verlicht door zaklampen. Boven aangekomen was het een drukte van
jewelste. Nathalie en ik banen ons een weg door het volk en zetten de afdaling
in. Er is een pad tussen de rotsen, maar dit wordt niet alleen gebruikt voor de
afdaling, ook degene die terug naar boven komen, en de werkers met 60 tot 80 kg
aan zwavel op hun schouders nemen dezelfde de weg. Het uur dat we nodig hadden
om onder te geraken leek wel een eeuwigheid te duren. Eenmaal beneden komt de
zwavelgeur ons al tegen. Sommige hadden gasmaskers op, andere een stofmasker.
Ik had gewoon mijn sjaal voor mijn mond gedaan. Even wat kiekjes van het blauwe
vuur en dan terug naar boven voor de zonsopgang. We besluiten om hogerop te
gaan in de hoop de geur achter ons te laten. Dat lukt en we vonden een leuke
plek voor de zonsondergang. Daarna reppen we ons naar beneden.
Om 6.30u moesten we aan de bus
zijn. Nadat iedereen beneden was, bleek er een probleem te zijn. Een meisje was
haar handtas vergeten in het hostel. Een telefoontje naar het hostel, maar niemand
van de bediening kan de verloren tas vinden. En dus springt het meisje op een
brommer terug richting hostel. En bleven wij allemaal gestrand achter aan de
ingang van Mount Ijen. Met 3 uurtjes slaap in de voorbije 2 nachten kan je je
al voorstellen dat niemand zat te wachten op de vergetelheid van een persoon.
Na 90 minuten wachten konden we eindelijk aan het laatste gedeelte van onze
trip beginnen, de rit naar Denpasar, Bali. Nog nooit was dat over een leien
dakje gelopen had ik gelezen. En inderdaad, vandaag was het niet anders. Met de
minibusjes worden we opnieuw afgezet in Probolinggo. Daar wachten we een uur
lang op de stoep voor onze bus, die helemaal niet komt opdagen. En dus worden
we al wandelend op de ferry gedropt.
In Bali begint de miserie pas
echt. Er staat 1 busje klaar voor onze hele groep, zo'n 40 personen. Barry,
Amy, Nathalie en ik verzekeren ons een plaats in dat busje, er is nog een
lokale bus waar enkele andere van onze groep op konden. Maar een grote groep
van 12 personen had geen goesting om gescheiden te worden en dus ontstond er
een hele discussie. De lokale bus was ondertussen al vertrokken, maar wij
moesten wachten. Na 10 minuten hadden de toeristen de politie gebeld, niet dat
dat veel verschil ging uitmaken, geen enkele Indonesier zal de kant van een
toerist kiezen. Overheidspersoneel of kleine man, ze zijn allemaal corrupt!
Na een half uur was ik het zo beu
dat ik ben uitgestapt en aan de chauffeur ben gaan zeggen dat we nu echt wilden
vertrekken. Dat werd me niet in dank afgenomen en ik werd meteen afgeblaft door
2 van de groep dat ik hen ging achterlaten. Maar 2 minuten later werd er een
bus voor hen geregeld en kon iedereen richting Denpasar.
We rijden binnen in een
busterminal. Een blik op onze GPS gaf ons aan op 20 minuten van het centrum te
zijn. Dit was niet de afspraak en dus ontstond er al snel een vlammende
discussie. Toen de buschauffeur onze valiezen van het dak probeerde te halen,
vlogen enkele mannen uit de bus en klommen mee op het dak waar de discussie
gewoon verderging. Uiteindelijk liet de chauffeur de valiezen zijn, maar
vertrekken deed hij niet.
Terwijl de andere bus uitstapte,
bleven wij zitten en van onze tak maken.
De taxi-chauffeurs bleven maar
vragen waar we naartoe wilden, Kuta, Ubud, Sanur. Sommige besloten dan maar om
een taxi te delen. Met nog 8 personen in de bus die van geen ophouden wilden
weten, gaf de chauffeur het na een kwartier op en kroop hij terug achter het
stuur. Nog snel sleurden we enkele passagiers van de andere bus en hun
backpacks op onze bus vooralleer de chauffeur in razende vaart vertrok. Omdat
we niet wisten of onze valiezen vastgegespt waren op het dak en enkele onder
ons er toch waardevolle spullen in hadden zitten, begon iedereen te roepen dat
hij moest vertragen.
Toen ik in zijn oor schreeuwde of
hij ons dood wilde, minderde hij pas vaart. Zijn aggressie schoof hij af op de
andere chauffeurs, hij vloog voor iedereen in, toeterde op alles wat hem niet
zinde. Iedereen was opgelucht toen we in een stuk op de juiste busterminal
werden afgezet.
Daar stond opnieuw een hele resem
taxi-chauffeurs te zagen voor een rit. Ik neem afscheid van Barry, Nathalie en
Amy die richting Semynak gaan en loop met een Frans koppel naar het centrum.
Daar vinden we een hotel met superdeluxe kamers, maar omdat ze maar 1 kamer
beschikbaar hebben, moeten we verder. We vinden een kamer die half zo duur en
half zo mooi is, maar voor een goede nachtrust is dit alles wat we nodig
hebben. 18 uur nadat de wekker afging komen we eindelijk aan op hotel.
En hoewel de tour een catastrofe
was, veel te lange busritten, miscommunicatie, of helemaal geen communicatie,
hebben we met wat geschoemel toch telkens gekregen wat we wouden. En dat voor
de helft van de prijs. We hebben de zonsopgang gezien op beide vulkanen en het
blauwe vuur op Ijen en belangrijkste van al, we zijn afgedopt in Denpasar en
niet 5 km buiten de stad om de taxi-chauffeurs hun zakken te vullen.
Het lijkt me een trip die goed te
doen is zonder tour, zeker als je in een kleine groep bent. Maar omdat het
Suikerfeest was en het hele verkeer op het eiland een soep was, was voor ons de
beste optie deze tour.
In
Bali probeer ik op de Australische Ambassade aan informatie te geraken over de
mail die ik Borneo heb verstuurd. Maar ik word van het kastje naar de muur
gestuurd en al snel geef ik op. Ik boek me een vlucht naar het volgende eiland,
Flores. Ik deel een taxi met een koppel, maar hun hotel was volgeboekt en dus
wandel ik verder de stad in. Ik vind nog een plekje in Kampung Bule Hostel.
Enkele uren nadat ik ben ingecheckt, arriveert de partyboot die in 3 dagen van
Lombok naar Flores vaart. In een mum van tijd waren alle goedkope hostels
volgeboekt.
De
eerste reden om naar Flores te gaan is het spotten van de Komodo draken. Hier
boek ik dan ook een toer voor. ’s Morgens spring ik de Bajo Backery binnen voor
een Backery Delight Basket. Dat bestaat uit heerlijk zelfgemaakt brood met jam
en honing.
Onze groep bestaat uit 7
personen, een Spaans koppel, een Spaans-Italiaans koppel, een Waalse koppel en
ik.
Onze eerst stop is Rinca Island,
we betalen de entree en wachten dan op de rangers. Deze zijn verplicht, ze
hebben een Y-vormige stok bij en proberen een eventuele aanval af te weren. We
zien een jong dier aan de ingang liggen. Ook zien we een baby op een boom.
Volgens de rangers kan je ze
meestal vinden in de nabijheid van de ingang of het restaurant. Maar ze spotten
langs de wandelroute is niet iedere bezoeker gegund.
Wij beginnen aan de lange trek en
klimmen naar de top, na een groepsfoto dalen we tot in het bos en niet lang
daarna zien we eentje op het pad. We versnellen de pas maar hij doet hetzelfde.
De jonge rangers moedigen ons aan om erachter aan te gaan. En dus doen we dat
ook. Hij stopt, even kop omhoog en zet dan zijn weg verder. We lopen verder
wanneer de ranger opeens een volwassen mannetje ziet liggen, rustig aan het
genieten van de zon en geduldig te wachten op een prooi. De prooien zijn o.a.
buffels, herten, paarden, apen. Allemaal leven ze in het wild op Rinca
Island. Daarna zien we er nog 2 bij de rangers hun vertrekken.
Op naar eiland nummer 2, Komodo
Island. De populatie op de eiland is groter, maar omdat ook de oppervlakte vele
malen groter is dan Rinca is het spotten van een dier hier verre van
gegarandeerd. Omdat het al 4 uur is lopen we de middelste route. We trekken
opnieuw naar de top van de berg en zien daar een kleintje liggen, een vrouwtje
van zo'n 3 jaar oud. Enkele foto's en net wanneer we onze weg naar onder willen
inzetten ziet Luca een volwassen mannetjesdier afkomen. En terwijl de kleine
Komodo het op een lopen zet, klimmen wij terug de berg omhoog. De rangers
houden iedereen op een afstand, maar ik krijg toch enkele mooie shots.
Een spotting van 8 Komodo draken
op beide eilanden vind ik een geslaagd resultaat. Op naar Kalong Island
voor de zonsondergang, de uittocht van de vleermuizen en een nachtje slaap.
Van 2 cabins met een 2 persoons
bed en daarboven nog een enkel bed was een sprake. In plaats daarvan moesten er
3 in het tweepersoonsbed, dat eigenlijk 3 tot 4 personen kon huisvesten, en had
je twee enkele bedden in dezelfde cabin. Twee
andere moesten slapen op het dek. Ik had mij al een eenpersoonsbed
ingepalmd en dus moest de rest maar zien hoe ze het zouden verdelen. Dat
degene die alleen reist altijd het onderspit moet delven, daar zag ik deze keer
de logica niet van in, aangezien het 2 aparte bedden zijn.
De volgende ochtend word ik vlak
voor zonsopgang wakker en sluip met mijn camera naar buiten. Daarna varen
we naar de eerste snorkelplaats Pink Beach en na een klein maar lekker ontbijt,
een banaan met een pannekoek rondgedraaid en daar gekarameliseerde honing over,
springen we het water in. Om 7u heeft de zon zijn werk nog niet kunnen doen en
dus is het water ijskoud. Na enkele korte snorkelsessies met tussendoor wat
opwarmingen op het strand houd onze groep het al snel voor bekeken. Op naar
Manta Point, waar ik dolgraag een manta-ray wil spotten. Dat geluk was me in de
Similan Islands niet gegund. We komen aan en zien er eentje vlak naast de boot.
Iedereen pakt snel zijn snorkelgerief en duikt het water in. Ik was net wakker
geworden uit een dutje, moest dus nog mijn kleren aandoen en mijn gerief
zoeken. Eindelijk het water in, even weg van de boten en dan rustig wat
rondkijken, na 10 minuten zwemt er al eentje onder mij door. En terwijl de rest
van groep al terug op de boot zit, zet ik de achtervolging in. Maar verder dan
een paar meter geraak ik niet. Een kleine motorboot vol met toeristen zet ook
de achtervolging in en weg is de manta ray.
Dan maar terug de boot op. Deze
keer hou ik mijn gerief klaar en tuurt iedereen de horizon af op zoek naar de
grote, vriendelijke wezens.
Opeens spotten we er twee. We
varen wat dichterbij en springen in het water. Als zotten zetten we alle 7 de
achtervolging in. Telkens zwemmen we hem een stukje achterna en net als we
hem niet meer kunnen volgen, draait hij zich om en komt recht op ons af. Manta
rays zijn zeer nieuwsgierige dieren, maar ongevaarlijk voor de mens. Ze komen
kortbij en zullen dan vlak langs je door zwemmen. Na een aardig spektakel
besluit hij dat het genoeg is geweest en verdwijnt in de verte. Supercontent
zwem ik terug naar de boot. Dit is een waardig extraatje naast mijn 8 komodo
varanen. We stoppen nog op een laatste snorkelplaats. Maar het water is hier
ongelooflijk vuil. Er zijn wel veel zeesterren en er word ook een kleine haai
gespot (niet door mij). Maar de gewone snorkelplaatsen zijn niet echt de
moeite. Voor duiken zou Labuan Bajo wel een goede plaats moeten zijn, maar met
mijn oorproblemen zit er dat deze reis waarschijnlijk niet meer in.
We zetten koers terug naar de
haven waar we om 3 uur aankomen. Ik neem een dagje rust om mijn verdere
planning te bepalen.
Ik loop nog eens bij Perama
binnen en vraag achter de Pelni ferry. "Deze vertrekt morgen" krijg
ik te horen. De Pelni boot vaart iedere 2 weken op zondag naar Makassar. Maar
vandaag was woensdag dus leek me raar dat die dan opeens op donderdag zou varen.
Verleden zondag was ik ook al
eens gaan vragen en toen zeiden ze dat hij de dag zelf nog zou vertrekken. Deze
keer sturen ze me door naar het Pelni kantoor. Daar krijg ik te horen dat hij
komende zondag vertrekt en dus boek ik een ticket Sulawesi voor zondag.
Kajuiten? Die zijn er niet op
deze boot en dus krijg ik een ticket voor het dek.
Daarna pluis ik de rest van mijn
trip uit. Een vlucht van Sulawesi terug naar Bali. Even wat tijd uitrekken voor
nieuwe kleren te kopen en dan op het vliegtuig naar Perth.
Met 1 week voor Sulawesi moet ik
kiezen. Tana Toraja, Togian Islands en Bunaken stonden alle 3 op mijn lijstje
van bezichtigingen. Maar hoe dieper je het eiland ingaat, hoe moeilijker,
onveiliger en trager het transport word. En dus besluit ik mijn tijd volledig
te besteden in Tana Toraja. Een unieke bevolking waar het leven voornamelijk om
de dood draait. Maar meer daarover als ik er ben geweest. Voorlopig had ik nog
4 dagen te overbruggen in Flores.
Een motorbike trip leek me wel
leuk. Ik vond een goede blog voor een 6 daagse trip die ik besluit in te
korten. Een trip naar Ruteng, Bajawa en terug was doenbaar in 3 dagen.
's Morgens ga ik samen met
Stefan, een Zwitser, op zoek naar brommers. Ook hij wil graag een trip door
Flores doen. De eerste brommershop was uitverkocht, de tweede opende pas de
deuren om 10 of 11 uur. Bij nummer 3 vinden we een shop die open is en nog
brommers voor de deur heeft staan. Of tenminste toch eentje. Voor Stefan gaan
ze een nieuwe brommer halen en ik krijg die voor de deur staat.
Geen
probleem, zolang hij maar goed rijd. En dus vraag ik voor een testrit. De
brommer ziet er wat afgeleefd uit en het eerste wat ik dan test zijn de
lichten. Geen achterlicht, en al snel krijg ik een andere brommer toebedeeld. Gloednieuw
volgens de baas dus ik moest extra voorzichtig zijn. Ik test deze brommer en
met maar 358 km op de teller word hij goedgekeurd. Huurtijd: 3 dagen.
Ze
vragen voor een paspoort of een ID-kaart, die laatste heb ik niet meer en veel
goesting om mijn paspoort af te geven voor 3 dagen had ik ook niet. Eens even
zien wat ik hiermee kan. Mijn ICC kaart kan misschien wel doorgaan voor een
identiteitskaart. Het heeft mijn foto, naam, land, geboortedatum. En in het
klein staat erop (in vier talen) 'vaarbewijs voor de motorboot'. De jonge gast
kijkt even raar en vraagt of dit mijn ID is, ik ratel af dat mijn foto en al
mijn gegevens erop staan en dat genoeg moet zijn en hij accepteert.
Vanuit
Labuan Bajo vertrek ik samen met Stefan richting Ruteng. Wanneer ik stop aan
een tankstation, lijkt hij niet erg gelukkig. Er staat dan ook een lange rij
motorbikes aan te schuiven. Ik weet dat dit overal zo gaat zijn en heb bezine
nodig. Pech dus!
Tegen
dat ik aan de beurt ben, is Stefan al lang verdwenen en dus draai ik terug naar
de hoofweg om de plaatjes 'Ruteng' te volgen. Al snel zit ik in de bergen, de
ene haarspeldbocht na de andere.
In
de dorpjes en ook erbuiten word ik vriendelijk begroet. De meisjes wuiven en
roepen "Hello", de jongens geven me een hi-five, en zelfs de
volwassenen lachen. Ik heb Indonesië nooit niet tot mijn favorieten landen
berekend, maar Flores is zo anders dan Java of Bali. Hier vindt je nog het
echte Indonesische leven.
157
km en 4 uur later arriveer ik in Ruteng, snel de tank volgooien, een hotel
zoeken en daarna even de stad verkennen. Ik ben het hotel nog niet tegoei uit
of 4 jonge meisjes spreken me aan. Erlin, Sari, Astin en Norgi zijn 4 beste
vriendinnen die samen de richting Travel studeren, ze willen graag tourgidsen
worden en vragen of ze me mogen rondleiden. We wandelen naar hun school en
daarna naar hun rainhouse. Als ik het goed voorheb woont Erlin hier met haar
ouders en zussen en ook Norgi en Asten wonen bij hun. Het huis is bezaaid met
kinderen en tieners die allemaal met die rare blanke op de foto willen.
Daarna
wandelen we terug richting hotel, onderweg kom ik een mama tegen met een peuter
op de arm, ik schat hem zo'n 14 maanden oud. Ik zwaai naar het jongetje en dan
strekt hij zijn handje uit, ik neem het vast en als zijn mama hem iets in het
oor fluistert dan krijg ik het allerliefste handkusje dat me ooit gegeven is.
Ik smelt helemaal weg en zou hem het liefst van al gewoon meenemen.
Afsluiten
doen we bij een warung (eetcafé) waar ik de meisjes trakteer op Nasi Ayam.
Rijst en kipsaté's met pindasaus. Een eenvoudige en traditionele maaltijd van
€2 pp. Na een leuke avond mag dat wel.
Dag
twee is er opnieuw eentje van veel haarspeldbochten, wegenwerken, hi-fives en
hello's. Om 13 uur arriveer ik in Bajawa en spring ik een restaurant binnen
voor een snelle lunch. Daar spreek ik even met een Nederlands koppel en zij
geven me een map voor naar de Malanage hotsprings te rijden. Deze is privé
uitgebaat en dus betaald je op basis van donatie. Ook liggen er verschillende
traditionele dorpen rondom.
De
hotsprings zijn een verademing na een week van koude douches. Een rivier van 70
graden en een rivier van 0 graden komen samen en geven heerlijk warme baden van
40-45 graden. Na een uurtje weken en een babbeltje met een Italiaans-Roemeens
koppeltje dat aan het liften was door Flores, is het tijd om terug te rijden.
Ik wil voor het donker uit de bergen zijn.
Ik
stop onderweg nog even bij het traditionele dorpje Bena. Er is net een feest
aan de gang. Ook hier betaal je een donatie (10 000 Rp) en mag je daarna een
kijkje nemen in het dorp.
De
volle maan staat laag en geeft me genoeg licht om de laatste kilometers naar
Bajawa veilig af te leggen. Ik vind een goedkope kamer in het Edelweis hotel en
na een snelle hap in het tegenovergelegen restaurant kruip ik onder de lakens.
Ik werd nog uitgenodigd voor enkele glaasjes Arak (lokale alcohol) maar met mijn
planning voor de volgende dag laat ik dat aan me voorbijgaan.
Om
6.15u krijg ik een bananenpannekoek en een kop thee voorgeschoteld. Daarna
muts, fleece en jas aan en vertrekkensklaar. Mijn rit voor vandaag is 274km.
Alles gaat goed voor het eerste uur, maar dan zijn er wegenwerken vlak na een
bocht. Een tegenliggende auto besluit om zich opeens om te gooien,
waarschijnlijk om een gat in het wegdek te vermijden, maar komt dan wel recht
op mij af. Ik heb de keuze onder de auto of in de kiezel en kies voor de tweede
optie. Ik probeer om op het randje van de baan te blijven, maar al snel beland
ik erlangs in de losse zand met rotsstukken van wel 15 cm groot. Ik vertraag zo
veel als ik kan maar net vooraleer ik stil ben beland ik toch nog op de grond.
Resultaat: Enkele krassen op de zijkant van de motor en de beschermkap van de
uitlaatpijp, kapotte kleren, geschaafde knie en elleboog en een pijnlijke
arm/schouder.
De
auto is ervandoor, die was waarschijnlijk al de bocht om vooraleer ik de grond
raakte. Er stopt wel een truck en na het zien van mijn schaafwonden, krijg
ik de lokale Flores behandeling. De chauffeur neemt een bus koelvloeistof en
giet wat in het dopje. "Euhm, wat moet ik hiermee?" moet mijn
gezichtsuitdrukking gezegd hebben want hij begon zelf de vloeistof op mijn
wonden te deppen.
De
brommer rijdt gelukkig nog, ik ben aan zo'n trage snelheid gevallen dat er
buiten enkele krassen geen andere schade is. Met nog 8 uur te gaan zit er niets
anders op dan door te rijden. Na 2 uur vind ik een tankstation en kan ik mijn
flesje iso-betadine eens bovenhalen. Er zit een dik kiezelsteentje in mijn knie
en dus prutsen we er dat toch maar even uit, maar de rest van het vuil zit goed
vast. Dat is voor onder de koude douche vanavond. Volgetankt vertrek ik verder
richting Ruteng, maar op enkele kilometers voor de stad staat er opeens een
lange file van brommers, auto's en vrachtwagens. Ik word doorgestuurd naar het
begin van de file waar een jonge gast me uitlegt dat er rotsstukken naar
beneden zijn gedonderd, iets dat hier bijna dagelijks gebeurd. Twee bulldozers
zijn de flank van de berg aan het zuiver maken. Na een kwartiertje wachten
mogen we door, gelukkig maar want ondertussen stond er ook een ambulance met
loeiende sirenes te wachten. Helaas voor het slachtoffer is in Indonesië de
prioriteit van een ambulance even belangrijk als die van iedere andere
weggebruiker. Zeker de brommers denken dat ze snel en flexibel zijn en zullen
dus niet snel aan de kant gaan. De hele weg was bezaaid met los zand en brokstukken.
Met twee voeten op de grond was het aanschuiven en allerlei dingen ontwijken.
In
Ruteng eet ik een snelle hap en kan dan even de benen strekken. Ik vind een
Yamaha shop en vraag even hoeveel het zou kosten voor de sticker en de kap van
de uitlaat te vervangen en de krassen weg te werken. Pfff, een moeilijke
discussie, maar uiteindelijk kom ik te weten dat deze brommer zo nieuw is, dat
wisselstukken nog niet gemaakt worden. En dat zal de eerste maanden ook nog
niet het geval zijn. Oh jee,... dat beloofd! Daarna deel 2 van de rit.
Dat verloopt zonder verdere ongelukken en tegen 16 uur ben ik terug in
Labuan Bajo. Even enkele hotels afrijden, maar alles met warm water is extreem
in prijs, dus blijven we voor 1 nacht toch nog maar in Bule Kampung
Hostel.
Dat
de krassen op de nieuwe motorbike me geld zullen kosten, daar kan ik natuurlijk
niet onderuit. Hoeveel is nog maar de vraag. Even mijn uitleg gedaan en ja
ze weten ook wel hoe gevaarlijk de weg is. De manager en de bediende zijn er,
gelukkig de baas niet, want die gaat minder toegeeflijk zijn. 300 000 vraagt de bediende, altijd
kijken of je kan afdingen en dus bied ik 200 000. "Come on, help me out
here. 250 000" hehe ja, dat is nog spotgoedkoop en dus geef ik toe. Ze
lijken allebei content te zijn en dus betaal ik de schade. Ik krijg mijn ICC
kaart terug en dat hoofdstuk lijkt afgesloten.
Ik
blijf nog even rondhangen om 2 Engelse gasten mijn map te geven en ondertussen
komt de baas langs. Hij bekijkt de schade, voor zover dat gaat in het donker,
en stuurt zijn mannetje terug op me af voor het bedrag te verdubbelen.
Euhm
nee hoor! Betaald is betaald. Ik pak mijn spullen en wandel in hoge versnelling
naar het hostel. De manager komt me nog achterna op de brommer, maar toegeven
doe ik niet. Ik antwoord ze terug met de woorden die ik al zovaak te horen heb
gekregen "Finished!".
Heb
ik te weinig betaald, misschien wel. Maar als ik nu toegeef, dan staat hij er
morgen waarschijnlijk opnieuw om het bedrag te verhogen. Zo gaat dat als ze in
Azië een wittekop zien. En als je een brommer verhuurt dan zit het risico van
accidenten er altijd in, zeker in Flores.
Tijd
om mijn eigen eens onder handen te nemen. De schaafwonde op mijn arm is zuiver
met dank aan de goede bescherming van mijn fleece en regenjas. Mijn longyi
(dunne wikkelrok) was niet bestand tegen de kiezel en dus ziet mijn knie er nog
altijd vuil uit. Ook mijn arm doet nu pas echt pijn.
Tijd
voor een ziekenhuisbezoekje dan maar. Gelukkig ligt dat op 3 minuten lopen van
mijn hostel. Eventjes de berg op en niet veel later lig ik op een bedje. Met
schaar en pincet gaat een dokter die redelijk goed Engels spreekt mijn knie te
lijf, de pijn van mijn arm komt vanuit mijn elleboog. Met antibiotica en
antihistamines voor de zwelling sturen ze me terug naar huis.
Na
het ziekenhuis loop ik het Italiaanse restaurant La Cuchina binnen voor een
pizza, iets dat makkelijk te eten is met 1 hand. Daar zie ik het Engelse koppel
van de brommersshop terug. Zij hebben mijn brommer uiteindelijk niet gekregen
van de baas. Hij was toch wel heel kwaad dat ik er zo goedkoop vanaf was gekomen.
De
Bajo Backery is gesloten op zondag en dus beland ik terug in La Cuchina voor
ontbijt. Daarna even naar de haven voor het juiste tijdstip van de ferry. Hij
zou om 16.30u moeten arriveren en dus raden ze me aan om tegen 16u hier te
zijn. Tijd genoeg dus om mijn valies te maken en nog even langs de winkel te
gaan. Wachten, wachten en nog
eens wachten.
Mijn vrees om op een boot te
zitten met alleen maar lokale bevolking werd tenietgedaan van zodra ik een
koppel zag zitten. Nederlanders die naar Sulawesi wilden gaan, maar geen ticket
hebben. Ah daar, twee Fransen, die ook geen ticket hebben. Maar het Franse
meisje verteld me dat ze een koppeltje had gesproken dat wel tickets had. Maar
die twee waren voorlopig nergens te bespeuren.
Ik babbel wat met beide koppels,
de Nederlanders hoopte dat enkele passagiers niet zouden komen opdagen, de
Fransen hoopte om met wat extra geld te spenderen toch nog op de boot te
geraken. Iets dat me niet onwaarschijnlijk leek, aangezien deze boten toch
altijd overvol zitten. Gelukkig heeft Pelni nog een redelijke goede naam als
het op veiligheid en zinken aankomt. Maar voor de zekerheid had ik toch mijn
drybag in mijn dagrugzak gestopt, zodat bij een eventuele zinking ik alle
waardevolle spullen en elektronica snel kom omhuizen.
Het Franse koppel vertelde me dat
de enige reden dat zij naar Sulawesi moesten was omdat ze voor hun Australische
Working Holiday Visa een X-ray van het longen en borst moesten laten maken. Ik
overloop even hun aanvraag en de enige reden die ik vind is omdat ze langer als
3 maanden in het buitenland zijn geweest. Dezelfde reden als waarom ik die mail
had gestuurd, maar helaas nog op antwoord aan het wachten was.
Ik zet me alvast om 16.45u aan de
ingang van de kade. De poort is toe en de massa staat te drummen om binnen te
mogen. Regelmatig komen er mensen van een duik of snorkel trip terug en
als een groep langskomt hoor ik een man met een Nederlands accent zeggen
"Je gaat die allemaal gelijk zotten naar binnen zien stormen". Als ik
lach, krijg ik van zijn vrouw een schouderklopje en de woorden "Zet em op
meid!".
Eindelijk gaat de poort open en
wring ik me samen met 50 anderen een weg naar binnen. Voor me een mama, oma en
twee kleuters. Mama eerst, dan de kleinste van de twee jongens, dan oma en daar
achteraan de andere. Ik duw het jongentje voor me op en yup ik ben binnen. Snel
naar de kade waar ze net de trap naar beneden laten. De boot komt van Bali en
een deel van de passagiers moet er hier af. Naast me staat het Italiaanse
koppel dat ook op voorhand een ticket hadden gekocht. Iets erachter het
Nederlandse koppel.
Tickets, tickets, show your
tickets" wordt er geroepen. Een local loopt omhoog, de tweede stormt ook
naar boven, maar dan wel zonder ticket. Ze trekken aan hem en roepen op hem,
maar ook hier geldt de wet van de sterkste. En omdat de 3 controleurs ook nog
tientallen andere moesten tegenhouden, glipte deze man door de mazen. Ook wij
wringen ons een weg door het volk, eerst Marco, daarna Chiara en als ze mij
zien met mijn ticket in de hand word ik uit het volk en op de trap gesleurd.
We zijn binnen, de zoektocht naar
een plaatsje kan beginnen. Helaas zijn de locals niet geneigd om hun
slaapplaatsen te delen. Uiteindelijk vinden we een familie die 1 matras willen
afgeven, maar daar kunnen ook geen 3 volwassenen op slapen, de vloer is bezaaid
met vuilnis dus dat zien we ook niet echt zitten. En terwijl Chiara en ik
enkele woorden wisselen met de familie gaat Marco op zoek naar een betere
optie. Hij vindt een lege gang in de vertrekken van de crew. Daar kunnen we ons
rustig neerplanten, maar dan herinner ik mij ineens dat de meneer van het loket
had gezegd dat ik voor een extra betaling misschien een van de crew cabins kon
krijgen, deze mensen moeten toch gans de nacht werken.
We zien net eentje buitenkomen en
besluiten onze kans te wagen, na wat onderhandelen komen we uit op een prijs
van 750 000 Rp voor de cabine te huren.
De cabine heeft een stapelbed,
een zetel, eigen wc en douche, frigo. We mogen gebruikmaken van de waterfilter
bidon, warm en koud water voor koffie en thee. We krijgen een sleutel en kunnen
onze bagage achterlaten. We installeren ons en als ik de deur terug opendoe, is
onze lege gang volledig ingepalmd door locals.
Baby's, kinderen, ouders en
grootouders. Overal liggen mensen, je kan bijna niet rondwandelen zonder over
iemand te vallen. Om 19.30u zetten we koers naar Makassar. Volgens het ticket
2,5 uur te laat, maar volgens de kapitein maar 30 minuten te laat en zouden we
toch nog tegen 13 uur moeten arriveren in Makassar.
We missen het avondeten, en
vragen dan maar ineens hoelaat het ontbijt wordt geserveerd. Daarna koop ik me
instant noodles en snake fruit als avondeten en kruipen we tegen 21.30u bed in.
Ondertussen zijn we er ook achter
dat de cabine verre van zuiver is, overal lopen en vliegen beesten rond, de
mini-kakkerlakachtige dingen zijn talrijk en lopen overal, zelfs het
plafond. De golven wiegen me in slaap en de rest van de nacht verloopt rustig.
Ontbijt bestaat uit witte rijst
en een beetje kruimelei. Smaakt zelfs goed! Om 12u30 komt de gast zijn
geld innen en meld ons dat we over een half uurtje zullen arriveren.
Mijn plan was om een nachtje in
Makassar te verblijven en dan de volgende ochtend de bus te nemen naar Tana
Toraja. Maar Marco en Chiara wilden graag dezelfde dag nog vertrekken en dus
besluiten we om alle 3 naar het busstation te gaan om onze opties te bekijken.
Voor de nachtbus is het nog 5 tot 6 uur wachten, maar een auto huren ging wel.
Deze zou dan onmiddelijk vertrekken. We bekijken de auto even en met veel
ruimte besluiten we onze kans te wagen. Marco probeert nog af te dingen maar de
prijs blijft liggen op 250 000 Rp. Wel krijgt hij het, na een hele discussie,
geregeld dat we pas betalen als we arriveren in Tana Toraja. In mijn hele trip
heb ik nog nooit zo'n slechte chauffeur gehad. De auto daarentegen was goed, de
remmen en de toeter werkte perfect. Om 23.30u arriveren we in Tana Toraja. De
chauffeur dropt ons af bij Wisma Maria, maar daar is alles volzet. We lopen
naar het tegenovergelegen Wisma Monica waar we de kamers bekijken, voor mij
volstaat deze maar de andere twee willen graag nog verder kijken. De chauffeur
laat ons nog 2 andere hotel zien en dan beslissen we. Ik verblijf in Wisma
Monica, Marco en Chiara kiezen voor het ver-boven-mijn-budget Tana Toraja Hotel.
Om 7 uur sta ik paraat voor het
ontbijt. Een buffet met gebakken rijst, pannekoeken, omelet, toast met gelei,
choco en zelfs de choco-pindakaas hebben ze. Koffie en thee en een glaasje
versgeperst Tamarillo juice.
Aan de kamer is misschien wat
werk en de matras mag wel eens vervangen, maar het ontbijt is alvast geslaagd.
Nu nog even de douche testen en bij warm water blijf ik nog enkele nachten
hier. Er zullen zeker en vast betere opties zijn in het stad, maar na een week
van koude douches ben ik al lang blij als er warm water uit de kraan komt.
Na het ontbijt krijg ik van de eigenaar
een map en de plaatsen met waar wat te zien. Er is een 6-daagse ceremonie aan
de gang in Tikala, een dorpje zo'n 4 km verderop. Vandaag is het een kleine
ceremonie en morgen is de grootte. Dus besluit ik om een kijkje te nemen, een
brommer heb ik niet nodig, 4 km is maar een uurtje wandelen. De ceremonie
begint om 11.30u en dus zet ik om 10.30u de pas erin. De weg is voornamelijk
rechttoe en anders kan iemand van de lokale bevolking je wel even de weg
wijzen. Als er ergens een ceremonie aan de gang is weet iedereen in Toraja het.
Ik zie enkele Westerlingen over
een richel van een rijstveld lopen en de bos in verdwijnen. Gelukkig ontfermt
een gids zich over me. Hij vraagt of ik ga wandelen of naar de ceremonie en
stuurt me dan het bos in. Hij gids een jonge Amerikaan die me bekend voorkomt.
Een van de gasten uit onze Bromo en Ijen tour.
We krijgen snacks en thee of
koffie. En ondertussen wordt de kist van de overledene, de grootvader die in
Juni 2014 is gestorven, met veel tralala rondgedragen. Ik ontmoet een
Frans koppel dat ook zonder gids is komen opdagen. We zetten ons samen in een
van de shelters. Daar krijgen we rijst en enkel stukjes vlees. En dan komt het
hoogtepunt van de ceremonie, het doden van de dieren. Er wordt een buffel de
keel overgesneden, daarna geveld en in stukken gesneden. De huid wordt gebruikt
voor het maken van tassen etc, het vlees wordt verdeeld onder de gasten. Dit
gedeelte van de ceremonie is niet voor gevoelige kijkers. Ik blijf maar denken
'het hoort erbij, maar moet van tijd tot tijd toch ook even de andere kant
opdraaien. Ook liggen er al 3 varkens klaar, vastgebonden aan een stuk bamboo,
te wachten op hun einde. De barbecue wordt uitgehaald en voor een tijdje lijkt
er niet veel meer te doen.
De meeste toeristen vertrekken en
ook ik doe hetzelfde. Ik babbel nog even met een koppel dat gisteren ook was
komen kijken. Zij vertellen me dat er bij de grote ceremonie 17 buffels en 103
varkens zullen geslacht worden. Oei, ik had er na ene al genoeg van. Ik besluit
dan ook om die ceremonie over te slaan en in de plaats een motorbike te huren
en de graven te gaan bezoeken. Ook hier is het wegdek een gaten tapijt en dus
is voorzichtigheid aan de orde. Ook maar best geen nieuwe motorbike meer huren.
Vooraleer ik terugloop naar Rantepao,
ga ik nog een kijkje nemen bij de Natural Graves. Ik volg de plaatjes en
kom uit bij enkele mausoleums in het gras.
Ik loop nog even door over een
zandweg en enkele trappen naar beneden wanneer ik opeens uitkom op een
rotsgraf.
De buitenkant is bezaaid met
schedels en botten. Ik was er helemaal alleen en met twee picknick tafels aan
de onderkant van de berg neem ik me een welverdiende rustpauze. Daarna zet ik
mijn tocht verder.
Onderweg word ik nog
tegengehouden door enkele mensen. Terwijl de man een gesprekje met me probeert
aan te knopen, hoor ik de twee dames "Bule, bule" roepen door de
telefoon. Daarna proberen ze me nog enkele bananen aan te smeren en als dat
niet lukt een levende kip. Euhm ja, daar kan ik helemaal niets mee beginnen en
met de lachende vrouwen op de achtergrond zet ik er de pas terug in. Dineren
doe ik bij de buren in het restaurant Mambo.
De volgende dag ga ik op zoek
naar een motorbike. Omdat de wegen zo slecht zijn, wil ik graag een
semi-automatisch brommer.
Maar makkelijk zijn die niet te
vinden, eentje op hoge leeftijd voor 80 000 Rp. Niet dus, iets verderop hebben
ze er eentje voor 60 000 Rp, hij ziet er iets beter uit en rijd en klinkt ook
beter. Ik vertrek richting het Noorden en besluit om Batutumonga te bezoeken
voor enkele magnifieke uitzichten over de typische Tongkonan huizen bezaaid
tussen de rijstvelden.
Ik maak een stop bij de Pani
babygraven en besluit om dan al een stukje naar het Zuiden te rijden. Ik stop
bij een klein lokaal restaurantje voor lunch en net als ik de laatste restjes
van mijn bord schraap, loopt de Amerikaan binnen. Derde keer, goede keer, want
nu hebben we een leuk gesprek. Hij verhuist in Augustus voor een jaartje naar
Leuven om daar een Masters opleiding te gaan volgen in de Informatica.
Na een uurtje in het restaurant
ga ik op zoek naar Lemo maar al snel vind ik de weg richting Londa. Dat
betekent dat ik alweer veel te ver ben gereden. Dan maar door naar de
rotsgraven die in de basis van een massieve klif geborgen zijn. De inkom van de
grot wordt bewaakt door een balkon van Tau Tau, levensgrote houten poppen van
de overledenen.
Overal staan er gidsen klaar met
petroleum lampen, maar gewapend met mijn zaklamp en gsm ga ik alleen op
verkenning uit.
Ik had ergens gelezen dat deze
gafsite niet voor doetjes was en van zodra ik de grot binnenliep, begreep ik
waarom. In de grotten vind je een collectie van lijkkisten, velen ervan haast
volledig weggerot, met de beenderen en schedels verspreid over de grond of op
een hoop gegooid. Luguber vind ik het zelf niet, eerder interessant. En terwijl
al de groepen met hun gidsen uitleg krijgen, sluip ik verder de grot in totdat
een spin zo groot als mijn (uitgestrekte) hand mij doet terugdraaien.
Zonder ongevallen lever ik de
brommer terug af en herinner ik ze nogmaals dat ik morgenvroeg dezelfde brommer
terug wil hebben. Niet dat de brommer zo goed is, maar de tank is nog halfvol.
De rest van de avond verloopt rustig met een hapje eten en een filmpje. Na
dagen van rijst, want ik ben de gewone noedels echt beu gegeten, kies ik nog
eens voor Crispy noodles.
Ke'te Kesu wordt mijn eerste stop
van de dag, hier vind je het volledige plaatje. De Tongkonan huizen die tussen
de rijstvelden staan met achterin de grotgraven.
Daarna Lemo voor hanging Graves
and de tau tau. Dan Kambira voor de baby graven. Tot de jaren ’50 werden
baby’s zonder tanden rechtstaand in een boomstam geplaatst zodat ze konden
meegroeien met de boom. Er werd een gat gemaakt waar de baby in geplaatst
werd en dit werd dan gesloten met gewoven vezels.
Voor mijn laatste stop ga ik op
zoek naar Suraya voor de Koninklijke begraafplaats, helaas heb ik deze niet
gevonden. In de plaats krijg ik een lange enkele weg waar ik meer dan 2,5 uur
op vertoef tussen de gouden rijstterrassen. Met geen idee waar ik ben en met
een bezinetank die aardig leeg aan het geraken is, ben ik dolgelukkig als ik
opeens op een iets grotere weg uitkom, niet lang erna vind ik ook een
tankstation. Ik schat mijn kilometers in en tank voor een minimum om terug in
de stad te geraken. Toen ik aan een bediende in het tankstation vroeg waar ik
was, werd ik vierkant uitgelachen. Ik vermoede dat ik toch wel ergens tussen
Rantepao en Makale in beland was en dus vraag ik Rantepao en wijs ik naar
rechts. Ze knikken instemmend. Ik doe hetzelfde voor Makale maar wijs
deze keer naar links. Nee word er geschud en ze richten hun vinger naar rechts.
Daar snapte ik niets meer van, maar het komt erop neer dat Rantepao naar rechts
was en dus ga ik me daar ook aan houden. Na 10km kwam ik uit in Makale en
begon ik het stilaan te verstaan. Ik was gewoon 10 km onder Makale
geeindigd, maar dat betekend wel dat ik ook nog eens 30km terug moest rijden
naar Rantepao. Net na de schemering en voor sluitingtijd drop ik de brommer terug
af.
Mijn laatste brommerritje was er
eentje om u tegen te zeggen. Hierbij sluit ik het Zuid-Oost Aziatische brommer
hoofdstuk dan ook af. Na 3 dagen heb ik het wel gezien hier in Tana
Toraja. Ik heb een ceremonie meegemaakt en de verschillende graven bezocht. En
dus zet ik koers naar Makassar.
Ik besluit om de dagbus terug te
nemen. Bintang Prima staan goed aangeschreven op het internet. Maar de bus
had toch een dringend onderhoud nodig, verschillende leuningen en voetsteunen
waren kapot. Gelukkig was de vering wel goed. Er was een parade van Rantepao
tot Makale. De hele 17 km duurde dan ook 90 minuten. De rest van de rit nog
eens 8.5 uur. Omdat we heel wat tijd in te halen hadden werd er geen stop
gemaakt voor te eten. We stopten wel enkele malen aan lokale winkeltjes waar ik
dan maar snakefruit en koeken koop. Om 8u ’s avonds komen we aan in de
hoofdstad. Samen met een andere solo backpacker deel ik een taxi richting de
stad. Gelukkig lagen onze geboekte hotels kort bij elkaar en hoffelijk als hij is
vraagt hij de chauffeur om eerst mij af te zetten. Nadat ik 12 uur eerder mijn
hostel had verlaten, kan ik me nu neervleien op een kingsize bed in mijn
geboekt business hotel.
In Makassar zelf is er niet veel
te doen. Ik bezoek Fort Rotterdam. Ik besluit om naar het kortstbijzijnde
winkelcomplex te wandelen, maar in 40 graden is dat een hele opgave. Ik ben al
2/3 in mijn trip gevorderd, had al enkele keren een autostrade overgestoken met
gevaar op eigen leven en liep langs een druk straat wanneer er een busje stopt.
Ik kijk even binnen en het is letterlijk de carrosserie op 4 wielen.
Ongeloofelijk dat zoiets nog kan rijden, maar ze knikken heftig als ik naar het
winkelcentrum vraag. En met geen idee hoever het nog is, spring ik in de bus.
Een dashbord was er niet meer, de kabels hingen gewoonweg overal. Ik heb al
best veel afgeleefde bussen gezien, maar deze versloeg gewoon alles. Na enkele
nutteloze uren in het winkelcomplex wandel ik terug richting hotel. De zon
staat erg laag en de temperatuur is gedaalt tot een redelijk niveau. In het
hostel geniet ik van mijn flatscreen TV en maak ik mijn valiezen klaar voor
mijn laatste Aziatische bestemming. Ik deel een taxi met twee jonge gasten uit
mijn hostel. Mijn laatste korte binnelandse vlucht verloopt zonder problemen.
Na de vriendelijke, lachende
gezichten in Flores en Tana Toraja, zijn de Balinezen al heel wat minder
vriendelijk. Ze proberen je constant iets te verkopen en proberen je daarbij
dan nog eens af te zetten. Hun hallo’s zijn niet meer welgemeend en er volgen
altijd nog enkele woorden achter. “Taxi?,
transport?, massage?, dinner?, have a look?, where you go?”. En
mijn eeuwige favoriet: “Yes please”. Allewel ik er nog altijd niet achter ben
wat dat nu betekent. Ik negeer dan ook hun woorden en loop als een
steenezel door de straten van Kuta op zoek naar nieuwe kleren en souveniers.
Ik ga nog enkele malen eten in
mijn favoriete restaurantjes, de Italiaanse pizzeria en erlangs bij de Griek.
Ook loop ik nog even binnen bij het vrouwtje met haar noedelsoep. Ze herinnert
me nog en vraagt me onmiddellijk waar mijn reisgezel is, toen moest ik even
uitleggen dat wegens geldgebrek ik hem maar naar huis heb gestuurd. We hebben
een leuk gesprek en ik krijg alweer een heerlijke maaltijd voorgeschoteld.
Ik loop een massage salon binnen
en neem net voor sluitingstijd nog een welverdiende voetmassage. Ik beloof ze
dat, als ik tijd heb, ik de volgende ochtend opnieuw zou binnenspringen voor
een mani- en pedicure. En zo gezegd, zo gedaan! Nog een laatste verwenmoment
vooraleer de Blue Bird taxi me richting luchthaven brengt. Hij rijdt zonder
problemem op de meter en dat kost me maar 27 000 Rp en dus betaal ik met veel
plezier 30 000 Rp. Maar ik begin wel te beseffen dat ik de motorchauffeur
vorige keer toch wat weinig heb betaald met mijn 3 000 Rp, allewel zijn
gevraagde 30 000 Rp dan weer wat overdreven was.
Inchecken verloopt vlot en mijn
hele hebben en houden weegt nu 21 kg. Terwijl ik sta aan te schuiven voor de
douane controle, babbel ik even met twee dames uit Perth die terug naar huis
vliegen. Zij melden me even doodleuk dat het winter is in Australie en dus
vreselijk koud. Jaja, daar sta je dan met je warmste kleren: een oude
fleecevest met kapotte ellebogen en een driekwart jeansbroek. Dat beloofd!
Immigratie liep voor de eerste
keer in mijn leven niet zo vlot. Ik had namelijk mijn visa periode
overschreden met 2 dagen. Ik word naar een kantoortje geleid en daar word me om
uitleg gevraagd. Maar nog voor ik mijn eerste zin heb uitgesproken word er ‘leugenaar’
naar mijn kop gegooid. En dus besluit ik om maar enkele traantjes te laten
zien, helaas hadden die niet het gewenste effect. Hij vraagt mijn paspoort en
zegt me dan om buiten te wachten, maar dat vertik ik. Ik meld hem doodleuk dat
mijn paspoort het enige waardevolle is dat ik nog bezit en ik die dus niet uit
mijn zicht laat. Na een hele disussie loopt hij naar buiten en zegt hij me dat
ik moet blijven zitten. Maar dan sta ik op en loop ik hem en mijn paspoort
achterna. Blij leek hij er niet van te worden en na tussenkomst van een AirAsia
medewerker betaal ik de boete en krijg ik mijn paspoort terug. En daarna kan ik
eindelijk beginnen aan het tweede gedeelte van mijn reis.
No comments:
Post a Comment